σχετική Σχετικότητα αναλώσιμων Ανθρώπων – ο γέρος στο υπόστεγο

Στο κέντρο της Αθήνας, σε μια γειτονιά γεμάτη αντιφάσεις ο χρόνος τρέχει. Κάποιοι προσπαθούν να τον προλάβουν, άλλοι τον κοιτούν να απομακρύνεται, για κάποιους περπατάει βασινιστικά αργα, ενώ  για μένα μοιάζει να έχει σταματήσει. Μπροστά μου ένα επιβλητικό ανακαινισμένο νεοκλασικό με κήπους περιμετρικά και ψηλή περίφραξη με σιδερένια κάγκελα και θάμνους. Μαντεύω πως από το σαλόνι βλέπεις από την μια την Ακρόπολη και από την άλλη πιάτο την Αθήνα. Όλα ήταν στην εντέλεια καθαρά και γυαλιστερά. Η πόρτα άνοιξε και η καθαρίστρια έβγαλε τα σκουπίδια. Την ίδια στιγμή ακούστηκε το μουγκρητό του αυτοκινήτου που το οδηγούσε ένας βιαστικός κυρίος που παραλίγο να πατήσει ένα παπά. Από την πλαϊνή πόρτα βγήκε μια γυναίκα στολισμένη που πήγαινε βόλτα στα κέντρο με την κορούλα της. Σε αυτή τη πλευρά, σε μια εσοχή που κάνει η περίφραξη υπάρχει ένα υπόστεγάκι που ο αρχιτεκτονάς είχε προβλέψει για τα σκουπίδια του σπιτιού… Ο δήμος όμως έχει βάλει κάδο πιο κοντά που είναι πιο βολικός. Το γεγονός αυτό το εκμεταλεύτηκε ένας γεράκος που πήγε και λούφαξε κάτω από το υπόστεγο. Διακριτικά έχει αραδιάσει όλα του τα πράγματα. Ένα καροτσάκι λαϊκής, κάποιες κούτες που τις κάνει στρώμα, μια κουβέρτα, μια πλαστική καρέκλα και ένα τραπεζάκι που με κόπο κουβάλησε σε μια από τις αποστολές εύρεσης πραγμάτων που είχε κάνει εκεί κοντά. Η οικογένεια ζώντας για χρόνια στο κέντρο είναι συνηθισμένη στο θέαμα αστέγων και έτσι απλά τoν αγνοούσαν. Ε όσο να ‘ναι ο γεράκος άκακος είναι, δεν είναι να πεις και κανάς αιμοβόρος μετανάστης, ε λίγο και που τoν λυπούνται, δεν έχουν μπει στο κόπο να καλέσουν την αστυνομία να τον μαζέψει. Έτσι, ο γεράκος βολεύτηκε και τη βγάζει στο υποστεγάκι περιμένοντας την ώρα του. Τουλάχιτον, η υπηρέτρια του σπιτιού καμιά φορά στα κρυφά του δίνει και λίγο φαϊ που περισσεύει. Έχει περάσει δύσκολα και καταλαβαίνει. Τότε ήταν, λοιπόν, που ο χρόνος πάγωσε για μένα και οι σκέψεις των γύρω μου ήταν τόσο αντιφατικές που με ρούφηξαν στη δίνη της σχετικότητας τους.

*Αχ, πόσο ακόμα να αντέξω. Ογδόντα χρονών έχω φτάσει πια και όλη μου τη ζωή δεν έχω βάλει κόλο κάτω. Αχ, ρε παλιοζωή πως μου τα φερες έτσι. Αλλά δεν μπορούσα να κάτσω άλλο στο σπίτι. Δεν έχω και μια σύνταξη να πεις οτί βοηθάω και εγω λίγο το παιδί. Δύο δουλειές μαζί έκανε για να συντηρήσει την οικογένεια του και τάιζε και μένα. Δεν έιχα άλλη επιλογή. Έπρεπε ή να πεθάνω ή να φύγω. Αλλά και τα έξοδα της κηδείας δεν είναι και λίγα. Οπότε καλύτερα που έφυγα και ας μου λείπουν όλοι πολύ. Ας ζήσουν τα παιδιά για μένα.
* Το καημένο το γεράκο στο υπόστεγο. Χρόνια θα ΄χει να φάει χοιρινό στο φούρνο με πατάτες. Ε, μέρες που είναι πάω να του δώσω στα κρυφά τα αποφάγια του δείπνου και θα πω στη κυρία ότι τα ‘φαγα εγώ. Αλλά πρέπει να προσέχω γιατί αν με δει η κυρία μπορεί να καταλήξω και ‘γω σαν το κακόμοιρο το γέρο.
* Πόποο μ΄ αυτό το γέρο που μένει σπίτι μας δε πάει άλλο! Είπαμε είμαστε καλοί άνθρωποι και τον αφήνουμε εκεί αλλά και αυτός πρέπει να δείξει λίγη ευγνωμοσύνη και να προσέχει λίγο. Του έχω πει εκατό φορές να μην αφήνει τίποτα στο πεζοδρόμιο και να μαζεύεται πιο πολύ στο υποστεγάκι. Δηλαδή δυόμιση μέτρα υπόστεγο του έχουμε δε του φτάνει. Τις προάλλες βγήκα με τα τακούνια και πήγα να τον πατήσω. Την άλλη φορά είχε βγάλει το τραπεζάκι του και λιαζότανε στη μέση του πεζοδρομίου. Έλεος δηλαδή. Τον βλέπει και ο κόσμος κάτω από το σπίτι μας και τι θα λέει!
* Ε, λοιπόν αυτός ο γέρος στο υπόστεγο δε με ενοχλεί καθόλου. Ίσα ίσα με κάνει να νιώθω και καλά με τον εαυτό μου που του δίνω στέγη. Ακόμα με γεμίζει αυτοπεποίθηση μιας και θα μπορούσα να είμαι και εγώ στη θέση του. Όλοι αντιμετωπίζουμε δυσκολίες και οι πιο δυνατοί τα καταφέρνουν καλύτερα. Δεν έχω κάνει κάτι κακό στη ζωή μου. Απλά δούλεψα. Έφτυσα αίμα αλλά πέτυχα. Έχω αυτό το πανέμορφο σπίτι, την οικογένεια μου, τη δουλειά μου και βοηθάω και τους γύρω μου όσο μπορώ. Δεν πετυχαίνουν όλοι σε αυτή τη ζωή. Κάποιοι έχουν όσα νομίζουν ότι θέλουν και άλλοι δεν έχουν τίποτα. Αγαθά κόποις κτώνται που λέγαν κι οι αρχαίοι…
* Η μαμά λέει πως δεν φταίμε εμείς για το γεράκο και όλοι είναι υπεύθυνοι για τις επιλογές τους. Σίγουρα δεν φταίμε εμείς για αυτόν και τον βοηθάμε πολύ αφού τον αφήνουμε να μένει στο σπίτι μας. Έχω δει και την Άννα να του αφήνει φαγητό καμιά φορά στα κρυφά. Παρόλα αυτά νιώθω ότι θα μπορούσα να κάνω πολλά περισσότερα για αυτόν. Είναι κρίμα παντως που εγώ τα ΄χω όλα και αυτός δεν έχει ούτε σπίτι. Πως αντέχει αράγε; Το σίγουρο είναι πως πρέπει να ακούω τους γονείς μου και να δουλέψω σκληρά για να γίνω σαν αυτόυς και όχι σαν το γέρο στο υπόστεγο.
* Θεέ μου, σε ευχαριστώ που με έσωσες από τον τρελό με το κάμπριο που πήγε να με πατήσει. Για να σε ευχαριστήσω σαν καλός Χριστιανός θα δώσω στο γέρο εκεί στο υπόστεγο κάτι ψιλά που έχω στη τσέπη. Είναι πολύ κριμά, Θεέ μου, να αφήνεις ανθρώπους στο δρόμο. Αλλά εσύ ξέρεις τα πάντα,  δε Σε αμφισβητώ! Αυτός ο γέρος μπορεί να δοκιμάζεται είτε γιατί είναι αμαρτωλός είτε γιατί έχεις κάποιο ανώτερο σχέδιο για αυτόν. Σε ευχαριστώ πάντως που προσέχεις εμένα και γιαυτό θα είμαι πάντα δούλος σου. Αύριο θα οργανώσω έρανο για τους άστεγους. Να βγάλουμε και τίποτα να προμηθευτούμε λαμπάδες και λιβάνι γιατί μας τέλειωσαν…
(Visited 27 times, 1 visits today)

2 comments:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.