Σύμβουλος ζωής…

Η υποχρεωτική ψυχανάλυση αναγνωρίστηκε ως το πιο πρόσφατο ανθρώπινο δικαίωμα. Κάτι σαν αστυνομία του πνεύματος… Όσοι κρίνονταν πως δεν είχαν σώας τας φρένας είτε έμεναν στο περιθώριο, είτε νοσηλεύονταν σε κρατικά ιδρύματα.

Ο Κ… έσπρωξε την μεταλλική εξώθυρα και βρέθηκε σε μια μικρή αίθουσα αναμονής. Η διακόσμηση ήταν λιτή αλλά όχι κι απέριττη. Το βλέμμα του στάθηκε στον απέναντι τοίχο, όπου αναγραφόταν, με μια κάπως γλυκιά γραμματοσειρά, Live better’. Ακριβώς από κάτω, πίσω από έναν κατάλευκο πάγκο, καθόταν η γραμματέας των τριών ιατρείων που συστεγάζονταν στον όροφο. Αυτή τον προέτρεψε να περάσει, υποδεικνύοντας τη πόρτα στα αριστερά της…

«Καλώς τον κύριο Κ…! Χρόνια και ζαμάνια!», αναφώνησε ο Δρ. Ψυ.

«Πράγματι, πάει καιρός. Η αλήθεια είναι πως δεν υπήρχε ιδιαίτερος λόγος να σας επισκεφτώ. Η ζωή κυλούσε δίχως ν’ αφήνει χρόνο για συζήτηση. Όμως, οι τελευταίες μέρες δεν ήταν κι οι καλύτερες…», είπε προσπαθώντας να δικαιολογήσει τη μακρά απουσία του.

«Χμμ… Αυτά παθαίνει κανείς όταν ακυρώνει συνεδρίες. Πείτε μου, λοιπόν, τι έχει συμβεί;», τον ρώτησε ο Δρ. Ψυ.

«…και αφού έχασα άλλους χίλιους πόντους πλέον είμαι επισήμως στο πάτο της τέταρτης κατηγορίας. Έτσι όπως πάω θα βρεθώ στο περιθώριο. Ήδη νιώθω απομονωμένος. Κανείς δεν πιστεύει σε μένα, κανείς δε με νοιάζεται και το κυριότερο, κανείς δε με εκτιμά. Προσπαθώ γιατρέ αλλά πάντα κάτι στραβώνει. Είμαι μια απογοήτευση. Δεν ξέρω τι επιστημονική εξήγηση θα δώσετε στην κακοτυχία μου, αλλά εγώ πιστεύω ότι χρειάζομαι κάποιον εξορκιστή, κάποιον μάγο. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι είμαι τόσο χαμηλής ποιότητας άνθρωπος και να συμβιβαστώ με την θέση στην οποία η κοινωνία με έχει κατατάξει…»

«Μάλιστα… Είναι πράγματι ατυχές ό,τι σας συνέβη το τελευταίο καιρό. Οι δυσκολίες, όμως, δεν πρέπει να σας αποθαρρύνουν, αλλά να σας κάνουν πιο δυνατό. Θα πρότεινα μια γενικότερη αλλαγή νοοτροπίας. Παραείστε μετριόφρων και ο κόσμος μας δεν είναι για μέτριους. Από τον τρόπο που αυτοπαρουσιάζεστε δίνετε την εντύπωση πως δεν πιστεύετε ούτε λίγο στον εαυτό σας. Μείζων ατόπημα! Στις μέρες μας, αν δεν έχετε αυτοπεποίθηση κανείς δε θα σας εκτιμήσει. Χρειάζεστε προβολή! Όλοι υποδύονται μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους. Εσείς γιατί όχι;», ο Δρ. Ψυ κάνει μια παύση για να πιει μια γουλιά απ’ το καφέ του.

«…Οι φωτογραφίες σας, για παράδειγμα, επιβεβαιώνουν όσα λέω. Αναρωτιέμαι αν βαριέστε να τις επιμεληθείτε ή είναι θέμα αδυναμίας ως προς τον χειρισμό της κάμερας. Μάλλον, όμως, η δεύτερη περίπτωση είναι απίθανη, μιας και όλοι είδαμε πρώτα το φωτογραφικό φακό στο μαιευτήριο και μετά τη μάνα μας…»

«Εντάξει με πείσατε, είστε καλός στη δουλειά σας. Είμαι καταδικασμένος δηλαδή σε μια ελεύθερη πτώση στο κοινωνικό σύστημα πόντων;», αναρωτήθηκε…

«Θα είμαι ειλικρινής. Η περίπτωση σας είναι δύσκολη και εντόνως ανησυχητική. Αλλά ακόμα μπορείτε να επιστρέψετε στις ανώτερες κατηγορίες. Όλα θεραπεύονται! Η επιστήμη μας έχει φτάσει τα όρια της τελειότητας. Το 99% του πληθυσμού σήμερα κρίνεται ψυχικά υγιές και ευχαριστημένο με το κοινωνικό σύστημα. Δεν γεννήθηκαν ούτε μεγάλωσαν όλοι ιδανικά. Ειδικά οι μεγαλύτεροι… αλλά με την ψυχανάλυση τα κατάφεραν!»

«Θα κάνω τα πάντα γιατρέ. Απλά πείτε μου πως να ανατρέψω αυτή τη κατάσταση!»

«Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά», είπε καθώς άνοιγε το κοινωνικό προφίλ του κυρίου Κ…

«Η περιγραφή σας για παράδειγμα, το πρώτο πράγμα που βλέπει κανείς για εσάς, είναι αδιάφορη για να μη πω βαρετή…»

«Και τι να βάλω δηλαδή; Έχετε καμιά ιδέα;», ρώτησε μες στην απελπισία του.

«Αυτό πρέπει να το ανακαλύψετε εσείς. Θα συνιστούσα κάτι γενικό, που να σας χαρακτηρίζει ευρέως σαν προσωπικότητα».

«Χμμ… Κάτι γενικό ε; Αγαπώ τη φύση! Τι λέτε για κάποιο τέτοιο μότο;»

«Νομίζω πως είναι λίγο τραβηγμένο. Είπαμε κάτι αόριστο αλλά η φράση σας τείνει στο απροσδιόριστο. Τέτοια στέιτμεντς τρομάζουν και ενεργοποιούν αυτόματα το κόμπλεξ ανωτερότητας που διαθέτει κάθε συμπολίτης μας που σέβεται τον εαυτό του. Πιστέψτε με, αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που θα θέλατε…»

«Λάθος λέξεις, συγχωρείστε με! Στο κάτω-κάτω ούτε εγώ δεν ξέρω τι σημαίνουν. Τι θα λέγατε για κάτι τέτοιο; Υπέρμαχος της Δικαιοσύνης και φυσιολάτρης! Και να βάλω μια εικόνα προφίλ να κόβω περικοκλάδες στη ζούγκλα;», φώναξε ενθουσιασμένος ο κύριος Κ…

«Αυτό μάλιστα! Μπήκατε στο νόημα… Χαίρομαι που αρχίζετε να σκέφτεστε και την εικόνα προφίλ, αλλά ας μη βιαζόμαστε. Αυτή είναι το πιο σημαντικό στοιχείο. Από τότε που μπήκαμε στην ψηφιακή εποχή, ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει αλλάξει δραστικά στο πως αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Στην ουσία μια εικόνα ορίζει τον καθένα μας και οτιδήποτε άλλο μπορεί να προσδιοριστεί. Ο θάνατος ίσως αποτελεί εξαίρεση. Εκτός και αν τον δούμε πρακτικά. Έστω ότι κάποιος δολοφονείται και βρίσκουν το άψυχο κατακρεουργημένο και βιασμένο σώμα του στη μέση του δρόμου. Η λαϊκή κατακραυγή για ένα τέτοιο έγκλημα είναι δεδομένη και τα κανάλια δεν θα χάσουν την ευκαιρία να ταΐσουν τη σφοδρή επιθυμία του κοινού για αίμα. Αυτό λοιπόν που θα παίζει όλη μέρα στις οθόνες μας είναι η φωτογραφία προφίλ του νεκρού. Γι’ αυτό, μου ‘χαν πει κάποτε, φρόντισε να είσαι χαμογελαστός, όπως θα θέλεις να σε θυμούνται…»

«Γιατρέ έλεος… Σκιάχτηκα. Τέλος πάντων, νομίζω πως κατάλαβα. Η φωτογραφία προφίλ είναι ζήτημα ζωής και θανάτου!»

«Ακριβώς!», αναφώνησε ο Δρ. Ψυ.

«Τι θα μπορούσα να βάλω; Μια σέλφι που να κοιτάζω το φακό χαμογελαστός και γεμάτος αυτοπεποίθηση είναι αρκετή;»

«Αυτή η προσέγγιση είναι μάλλον λίγο ξεπερασμένη. Μπορώ να βοηθήσω σε αυτό το κομμάτι αλλά θα κοστίσει κάτι παραπάνω…»

«Σύμφωνοι, αρκεί οι φωτογραφίες να είναι επιπέδου τουλάχιστον δεύτερης κατηγορίας!»

«Εξαιρετικά! Ας περάσουμε λοιπόν στο στούντιο… Τίποτα δεν θα είναι ίδιο όταν ξαναβγείτε από αυτό. Σας το υπόσχομαι, όπως και το ότι οι φωτογραφίες σας θα είναι οι καλύτερες που έχετε δει ποτέ…», ο Δρ. Ψυ του έδειξε το δρόμο και βρέθηκαν σε ένα τυφλό δωματιάκι στο πίσω μέρος του ιατρείου.

Έσπρωξε τη βαριά μεταλλική τζαμόπορτα και βγήκε έξω με ένα ολοκαίνουριο προφίλ που ήδη είχε αρχίσει να του προσδίδει κάποιους πόντους. Η φωτογραφία του ήταν κλάσης ανώτερη από ό,τι θα μπορούσε να φανταστεί. Την κοίταγε περήφανος ξανά και ξανά. Το μόνο που τον ενοχλούσε ήταν το φλας της κάμερας, το οποίο ήταν τόσο δυνατό, που ακόμα μπορούσε να δει τη σκιά του. Η λάμψη, όμως, μάλλον λειτούργησε ευεργετικά για τον εγκέφαλο του. Σαν να ρούφηξε από μέσα του όλη τη μιζέρια. Τη κακοδαιμονία που τον περιτριγύριζε. Τώρα, το ολοκάθαρο πεζοδρόμιο δεν του ενέπνεε αυτήν την ενοχλητική αποστείρωση. Περισσότερο απολάμβανε τη κάθε στιγμή της νέας του πραγματικότητας.

Ο Κ… κατάφερε τελικά να φτάσει στην δεύτερη κατηγορία όπου και γνώρισε την Ευτυχία, μια ευγενική και νόστιμη κοπέλα με την οποία απέκτησαν τρία ρωμαλέα αγόρια. Αποτελούσε πρότυπο για εκείνα, αλλά και για τη κοινωνία γενικότερα. Όλοι τον θαύμαζαν. Όμως, κανείς ποτέ δεν έμαθε τι έγινε σ’ εκείνο το δωμάτιο. Μόνο αυτός, ο Δρ. Ψυ και όποιος άλλος είχε μπει εκεί μέσα μοιράζονταν αυτό το μυστικό. Τα αποτελέσματα πάντως κρίθηκαν θετικά. Αυτή ήταν μια κοινή παραδοχή. Τι είναι αλήθεια το ψέμα, το καλό και το κακό, το πρέπον, η ηθική, η λογική; Όλα είναι σχετικά… Μόνο τ’ αποτελέσματα λένε την αλήθεια και αυτά κρίθηκαν θετικά. Ποιος άραγε να λέει την αλήθεια; Τελικά η ολοκλήρωση έρχεται ανάλογα με το πόσο ψηλά βάζει κανείς το πήχη… Πάντως ο κύριος  Κ… ήταν επιτέλους ολοκληρωμένος. Ή τουλάχιστον έτσι πίστευε… Ο χρόνος ξεθώριασε ακόμα πιο πολύ τη μνήμη εκείνου του απογεύματος στο σκοτεινό δωματιάκι του Δρ. Ψυ. Εκεί όπου, όπως συνήθιζε να λέει, πέθανε και ξαναγεννήθηκε ως μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού του.

(Visited 51 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.