Σ’ αυτό το πιάνο χωράει μόνο ένας.

Όλοι οι δρόμοι οδηγούνται, δεν οδηγούν
κρίμα τα φάρμακα! Όλες οι σελίδες ανασαίνουν σκαντζόχοιρους
και η λογοτεχνία δεν αξίζει άμα την καταλαβαίνεις
μια μέρα μανιτάρια θα φυτρώσουν στα μαλλιά του δημιουργού
ο πατέρας δε φροντίζει τα παιδιά του πια
οι αναπτήρες περιστρέφονται στη βροχή των μετεωριτών
Ούτε το υγρό πυρ κατάφερε να σώσει την αυτοκρατορία
Γιατί πάντα να πονάνε τα σημάδια που εξαφανίζονται; Γιατί τυρί!
τα σώματα θυμούνται μέσω της φθοράς
αχ και να χα ένα τσιγαράκι φτιαγμένο από φύλλο συκής
καπνίζουμε μετά το σεξ για να μη μιλάμε
ο ρυθμός αποκτάει διάθεση για χαλαρή αναβολή
μα ο ποταμός κυλά, δε σταματά ποτέ
εγώ απ’ τους νεκρούς ήθελα μόνο μια κηδεία, αυτοί να πούνε για τους φίλους τους
στο φέρετρο χωράει μονάχα ένας
το πιάνο έχει γίνει χάλια, σέρνεται στο πάτωμα κομμάτια
η απελπισία οδηγεί σε κακή μουσική, σε καταχρήσεις
παραμένουμε σταθεροί στα χιονισμένα κύματα
σκαρφαλώνεις, γλιστράς, γλιστράς, και πέφτεις.

Disclaimer: Το ποίημα αυτό έχει τρεις τρόπους ανάγνωσης. Ο ένας είναι να διαβαστεί ως έχει εδώ, όπως παρουσιάζεται. Ο δεύτερος απομονώνοντας τους μονούς στίχους του ποιήματος και κρατώντας αυτούς μόνο. Ο τρίτος απομονώνοντας τους ζυγούς και κάνοντας το ίδιο με τον προηγούμενο τρόπο.

(Visited 51 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.