Ταξίδι που δεν έγινε ποτέ

Η ζωή με σέρνει άσκοπα πίσω της,

την παρακολουθώ μέσα από μια γυάλα,

κάπου-κάπου βρίσκω δύναμη να μπουσουλήσω,

κουράζομαι και γίνομαι πάλι έρμαιο.

Όταν σέρνομαι στο βούρκο

με νοιάζει μόνο να θρέψω το άπληστο τέρας που έχει βολευτεί στο στήθος μου,

σαν από ένστικτο καταβροχθίζω με μανία τις θρεπτικές ουσίες του.

Θραύσματα αναμνήσεων είναι διασκορπισμένα μέσα,

όλα μολυσματικά και ψεύτικα.

Στην ψευδαίσθηση η ψυχή μου ψάχνει να αγγίξει,

φυτρώνουν απ’ αυτήν σιχαμερά ψευδοπόδια και χώνονται σα βδέλλες σε άλλες,

ρουφάνε ό,τι βρουν μπροστά τους,

κυρίως δηλητήρια.

Ενώ σέρνομαι μπορώ και πετάω,

όμως είμαι ακόμα έρμαιο των σκέψεων μου.

Βίαια ακρωτηριάζουν το είναι μου,

πλημμυρίζοντας τα πάντα με αίμα.

Θέλω να γυρίσω στην αλήθεια του τώρα,

αλλά ο χρόνος μου θυμίζει πως πέθανα,

το παρόν έχει γίνει παρελθόν και το άπειρο με ολοκληρώνει,

είναι τα πάντα και ο θάνατος τους μαζί.

img_2492

(Visited 32 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.