Το Αβγο – By Charlie Rainstone

(Χαιρετιζω!! Αυτο ειναι το πρώτο κειμενο που ποσταρω σε αυτο το χωρο. Θα ηθελα ν ακουσω την αποψη σας. Διαβαζει κανεις επιστημονικη φαντασια?)
***
‘’Ποιο έγινε πρώτο? Η κότα η το Αβγό?’’  Αναρωτήθηκε και γέλασε μόνος του.
Τέτοια φιλοσοφικά ζητήματα είχαν να τον απασχολήσουν από το πανεπιστήμιο, από τα χρόνια εκείνα που είχαν περάσει προ πολλού και σίγουρα δεν θα επέστρεφαν καθώς ο χρόνος δεν είναι κύκλος όπως η απάντηση σε αυτή την ερώτηση, παρά κινείται μόνο μπροστά.
Ο Δόκτωρ ίσιωσε τα γυαλιά του πάνω στη μύτη του και ξεκίνησε να γράφει στο σημειωματάριο του.
«29/10/20..   Η ερευνά μου ξεκινά. Αντικείμενο μελέτης homunculus hominid.»
O Homunculus, η Ανθρωπίδιο, ήταν ένα αντικείμενο που μελετούσε για αρκετό καιρό. Ένα προτζεκτ που στα μάτια των υπολοίπων φάνταζε αδύνατο, ίσως και προϊόν ονειροφαντασίας αλλά ο Δόκτωρ ήξερε ότι θα το πραγματοποιούσε κάποια μέρα. Ήξερε ότι ήταν προορισμένος για κάτι μεγάλο, κάτι σημαντικό στη ζωή του και οχι για να παρατηρεί ποντίκια σε λαβυρίνθους.
Η ιδέα του είχε καρφωθεί από μια συζήτηση με έναν καθηγητή του στο πανεπιστήμιο όταν φοιτητής ακόμα ρώτησε το ως άνω αίνιγμα. Ο καθηγητής του είχε απαντήσει πως η ζωή δεν έχει αρχή και τέλος, είναι απλά ένα συνεχόμενο, μεταβαλλόμενο κύμα. Όλα ζουν και όλα πεθαίνουν για να ξαναγεννηθούν με άλλη μορφή. Ο Δόκτωρ, φοιτητής ακόμα παρακολουθούσε με προσήλωση και ύστερα ο καθηγητής είπε.
«Έχουν γίνει δοκιμές με αβγά κότας, το ξέρεις? Κάποιοι πίστεψαν ότι με την κατάλληλη γενετική διασταύρωση μπορούσαν να φτιάξουν έναν μικρό άνθρωπο.»
Ο, μελλοντικός τότε, Δόκτωρ ενθουσιάστηκε. Τα μάτια του άστραψαν, επιτέλους ένα αντικείμενο με το οποίο άξιζε ν ασχοληθεί κανείς. Η επιστήμη της Γενετικής του πρόσφερε το πεδίο μελέτης και τις απαραίτητες γνώσεις για ν αρχίσει. Ξεκίνησε να μελετά τη βιβλιογραφία του. Έβρισκε όμως μόνο σκόρπιες αναφορές. Κανείς μέχρι τώρα δεν είχε πετύχει, κανείς δεν είχε φτάσει στο σημείο να φτιάξει εναν ολόκληρο νοήμονα άνθρωπο μικρό σαν κοτόπουλο, έξυπνο και υπάκουο, μια τεχνητή νοημοσύνη που δεν ήταν μηχανή.
Ο Δόκτωρ ήταν καλός φοιτητής, έτσι εφόσον τελείωσε το πανεπιστήμιο βρέθηκε αμέσως με μια δουλειά. Εκεί, συνέχισε να ψάχνει μέχρι που βρήκε, όχι τη λύση αλλά έναν υποστηρικτή. Έναν από τους συναδέλφους του στο εργαστήριο.
Εκείνος δεν τον κορόιδεψε. Εκείνος καταλάβαινε. Μοιραζόταν την αγωνία του για μεγαλύτερα και καλύτερα πράγματα. Του έδωσε τη λύση.
Τα αβγά. Πήραν αβγά διαφόρων ειδών του ζωικού βασιλείου πουλιών και ερπετών. Πήραν φάρμακα από το εργαστήριο. Και για ανθρώπινο υλικό θα χρησιμοποιούσαν το δικό τους σπέρμα.
Χρησιμοποιούσαν μια αίθουσα του εργαστηριού η οποία παρέμενε κλειστή τον περισσότερο καιρό και ένα μικρό καταψύκτη για να διατηρούν τα υλικά. Η διαδικασία ήταν απλή. Με μια μικρή τρύπα στο αβγό θα τοποθετούσαν μέσα το γενετικό υλικό ανακατεμένο με ουσίες οι οποίες θα το βοηθούσαν να αναπτυχθεί πιο γρήγορα σ αυτό το ξένο ωάριο.
Η πρώτη δοκιμή έγινε και τα αβγά, σφραγισμένα τοποθετήθηκαν στο ντουλάπι για να επωαστούν. Θα ανοίγονταν μετά από 28 ημέρες, την ημέρα ετούτη δηλαδή που ο Δόκτωρ σημείωνε.
«29/10/20… Υποκείμενα 3. Δοκιμή 1.»
Έσπασε το πρώτο αβγό. Δεν περιείχε τίποτα. Τα πάντα είχαν εξαφανιστεί και το μόνο που χύθηκε στο τραπέζι ήταν ασπράδι. Δεν απογοητεύτηκε. Αποτυχίες συμβαίνουν στην επιστήμη. Η δεύτερη δοκιμή ήταν λίγο πιο προσοδοφόρα. Έσπασε το αβγό και μαζι με το ασπράδι και τα υπολείμματα του κρόκου ένα πλάσμα υπήρχε μέσα στο τσόφλι. Ήταν ένα τίποτα, μια μικρούτσικη κουκκίδα οργανισμού σαν υπανάπτυκτο κοτοπουλάκι, δίχως φτέρωμα και με δυο ασθενικά ποδαράκια. Ένα συναίσθημα απέραντης ευγνωμοσύνης κατέλαβε τον επιστήμονα. Είχε δημιουργήσει! Ήταν Θεός!
Το πλάσμα δεν θα άντεχε. Κίνησε αργά το κεφάλι του και κοίταξε τον Δόκτορα, ύστερα πέθανε. Το πέταξε στα σκουπίδια χωρίς άλλο. Ανυπόμονα προχώρησε στην τρίτη δοκιμή. Η καρδιά του χτυπούσε χίλια μίλια την ώρα. Άραγε η τρίτη θα είχε επιτυχία? Θα μπορούσε ν ανέβει στο πάνθεον των μεγάλων εφευρετών εκεί που ονειρευόταν?
Έσπασε το τρίτο αβγό. Κοίταξε τα περιεχόμενα και ένα τρέμουλο περπάτησε στη ραχοκοκαλιά του, κρύος ιδρώτας τον έλουσε. Η μεγαλομανία του, η μεγαλομανία του αυτή τα έφταιγε όλα, η επιθυμία του παραστήσει το Θεό. Τι είχε κάνει?
Ο Φούρνος! Ο φούρνος, εκεί θα το ξεφορτωνόταν αυτό που είχε κάνει, να μην το έβλεπε ποτέ κανένα μάτι, κανένα αυτί να μην το έπαιρνε, πως μέσα στο αβγό εκείνο χτυπούσε η καρδιά ενός μωρού!

«Θέλει ακόμα πολύ δρόμο το πείραμα μας, έτσι Δόκτωρ?»
Η γυναίκα σήκωσε το κεφάλι από το μεγάλο μηχάνημα που χρησιμοποιούσε για να παρατηρεί μικρές λεπτομέρειες μιας ζωής.
«Νομίζω πως είναι πολύ καλό σαν δείγμα. Αν και ενεργεί αρκετά μόνο του ίσως να το δουν σαν πλεονέκτημα. Θεωρώ ότι σε λίγο καιρό θα είμαστε έτοιμοι να ξαναπροσπαθήσουμε πάλι.» απάντησε στο βοηθό της.
«Κι αν αποτύχει ξανά?»
«Είναι έξυπνος. Θα το βρει. Έφτασε εκεί που άλλα υποκείμενα δεν πήγαν ποτέ. Κι αν δε γίνει ίσως ένας από τους επόμενους να πετύχει.»

(Visited 71 times, 1 visits today)

2 comments:

    1. Το εχω δει και το λατρευω!!! Δες και τα BALANCE, Madame Tutliputli και το Sebastians Voodoo. <3

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.