Τρελοκομείο σου λέω.

Μέρες ψυχικής διάσπασης. Διάσπαση στη
διάθεση, τη σκέψη, τις ιδέες. .
Σε διέπει μια ασυνέχεια.
Όλα να φαίνονται ίδια, μα αλλάζουν τόσο απότομα .
Επαναλαμβάνεσαι στο σπίτι , στη δουλειά, στο γκόμενο, στη φίλη, στο δρόμο, στη
βόλτα, στο περίπτερο. Στο γαμημένο το περίπτερο.
Δε θέλω να τα ακούω άλλο αυτά. Τα βαρέθηκα με τα όλα τους.
Όταν απέχεις και αγνοείς πράγματα, ίσως είσαι πιο ήρεμος.
Εγώ την ηρεμία ψάχνω , όπου και αν είναι αυτή .
Στην άγνοια? Αυτή θα κυνηγήσω.
Σε ένα βιβλίο ? Θα το έχω για πάντα μαζί μου.
Σε μια αγκαλιά ? Θα υποσχεθώ να μη βγω ποτέ από κει μέσα.
Σε ένα χωριό ? Θα το
φροντίζω σαν μικρό παιδί.
Σε μια πόλη ? Θα την περπατήσω ολόκληρη ώσπου να βρω το παραμικρό στοιχείο
ηρεμίας.
Η άγνοια όμως παραπέμπει και σε εκμετάλλευση.  Εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο. Και δε
το θες αυτό.
<< Τι τρέχει ρε με σένα ;>> << Τι ζητάς τελικά; >> . Θα μου λεγες σαν
κατασταλαγμένος που είσαι.
Ξέρεις τελευταία αναζητούσα αυτό, το να κατασταλάξω σε κάτι . Καταπιανόμουν με
τη θρησκεία ας πούμε και οι συζητήσεις μου περιστρέφονταν γύρω από αυτή και έβαζα
στον εαυτό μου μικρές προθεσμίες , μία βδομάδα και κάτι.
Μεσ’ τον ψυχαναγκασμό η δικιά σου. Βάζει προθεσμίες μέχρι και στις κουβέντες
που θα κάνει.Μου άφησα ένα μικρό περιθώριο και οι συζητήσεις μου πια διαρκούν πάνω από δύο
βδομάδες. Με ξεπερνά που δεν έχω κατασταλάξει ακόμα, και ίσως εν τέλει αυτή να
είναι η δική μου ηρεμία.

(Visited 29 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.