Χανόμαστε για να βρεθούμε

Χάνομαι που και που στην πόλη. Διασχίζω τους δρόμους χιαστή και βάζω τον εαυτό μου να παρατηρήσει τις βιτρίνες των μαγαζιών που έχουν μια καλλιτεχνική πινελιά και να απομνημονεύσει τα ονόματα των σημαντικών δρόμων. Βρίσκω μια άλλη πόλη μέσα στην πόλη μου.

Χάνομαι τα μεσημέρια στην ατάκα κάποιου στη δουλειά που είπε ”Θέλω να ξεχωρίζω το επάγγελμα από το χόμπυ μου”. Την πήρα άνθησε, διακλαδίστηκε και γεννήθηκαν νέες ατάκες.

Χάνομαι τα βράδια σε ένα ποτήρι κρασί που ματώνει κάθε Χειμώνα και ύστερα στο κρεβάτι μου χάνομαι στην βιογραφία κάποιου μπρόστα στο φώς του υπολογιστή.  Όταν κλείνω την οθόνη χάνομαι στις αναμνήσεις μου, στις γλυκές και στις πικρές.

Χάνομαι στο τέλος της εβδομάδας στα μάτια κάποιου άλλου και προσπαθώ να δώ πίσω από το χρώμα. Και κάθε φορά που κλείνω εγώ τα μάτια μου εύχομαι να χαθώ μέσα στα όνειρά μου.

Εκει βαθιά, χάνω συχνα τον έλεγχο του να χάνομαι. Με βρίσκω με έναν περίεργο τρόπο, άλλοτε σε ξένο σώμα που έχει την φωνή μου και άλλοτε στο τωρινό μου σώμα που έχει την παιδική φωνή μου. Μιλάω με πρόσωπα που δεν υπάρχουν ή που στην πραγματικότητα έπαψαν να υπάρχουν. Με βρίσκω μέσα σε σπίτια που έχουν είσοδο σε άλλη πόλη και έξοδο σε άλλη χώρα. Με βρίσκω ξαπλωμένη να ψιθυρίζω στο αυτί μου κάτι που είχα ορκισθεί στον εαυτό μου πως ποτέ πια δεν θα ξανασκεφτώ, αφού μόνο ψεύτικες ελπίδες και δυσφορία μου προκαλεί. Ύστερα από αόριστο και μπερδεμένο χρόνο ξυπνάω. Εχώ μια μικρή ενόχληση στο στήθος. Τρέχω με τις πιτζάμες μου στην κουζίνα, ανοίγω το ραδιόφωνο και χάνομαι στη μυρωδιά του καφέ και τις μουσικής!

(Visited 87 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.