χρυσαφί πεταλούδα

Απεγκλωβισμένη από το κουκούλι
και τη μητρική βλέννα
η μικρή πεταλούδα
ανοίγει τα χρυσαφί φτερά της για πρώτη φορά
διψασμένη να γευτεί 24 ώρες ζωής

Μεθυσμένη από το Εφήμερο
και το θάνατο που στάζει ασταμάτητα στάλα-στάλα μέσα της
πετά άστατα
πάνω στα τραπέζια
ανάμεσα απ’ τα κορμιά των ανθρώπων
δίπλα στα πρόσωπά τους
πάνω από τις ταράτσες
και κάθεται στο χέρι μου

Τα φτερά της μπλέκονται με τα όνειρα
οι κεραίες της με τη συνείδηση
και τα χρώματά της με τις μνήμες
Έτσι πετά πάνω απ’ τα σύννεφα
Συναντά τη μεγάλη άρκτο που της μαθαίνει να ζει μόνη
και να μη μαγεύεται απ’ τα άστρα
Συναντά και το κόκκινο μπαλόνι που ξεγλίστρησε από το χέρι ενός μικρού αγοριού
και το έμαθε πως είναι να χάνεις κάτι
και πως να το κρατάς κοντά σου

Γοητεύεται απ’το πρωτόγνωρο
Όλα τα γεύεται άπαξ
Μια αυγή και ένα δειλινό,
ακριβώς όσα αρκούν για να κλείσει ένας κύκλος,
με κέντρο τον Άνθρωπο
ακτίνα τη λήθη
ομόκεντρος του Εφήμερου.

(Visited 65 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.