Χωροχρονικά ασυνεχείς φράχτες

Συνειδητοποίησα πως ήμουν σε όνειρο αλλά δε ξύπνησα,

συνέχισα την περιπλάνηση στο υποσυνείδητο μου…

Μαραμένα δέντρα στοιχειώνουν τον μουντό δρόμο,

τα χρώματα ξεθωριασμένα – σέπια –

κοράκια πετάνε σε κύκλους τραγουδώντας ύμνους για το θάνατο,

κουράστηκα να μυρίζω σήψη!

Βρέθηκα σ’ ένα τρένο υπερηχητικό

που λιώνει τα κοιμισμένα μου κύτταρα,

με σπασμένο τιμόνι ταξιδεύει στο σκοτάδι άνευ προορισμού.

Η απουσία αναταράξεων θυμίζει στασιμότητα,

αντί για ράγες πηχτός υδράργυρος

χυμένος άτσαλα στο έδαφος

δηλητηριάζει το περιβάλλον του εγκεφάλου μου,

ο χώρος διαστρεβλώνεται

κι όταν πλέω στο κενό,

συνειδητοποιώ πως ο χρόνος δεν υπάρχει αν δεν τον μετράω.

Νοσταλγώντας τη πραγματικοτήτα άνοιξα τα μάτια,

κοίταξα το ταβάνι – όλα φυσιολογικά – αναπνέω –

το ρολόι κυλάει ομαλά – κανονικά –

ο κόσμος μου ολόκληρος,

πάω για κατούρημα και στοχεύω διάνα,

καλά εκπαιδευμένος στο σημάδι από μικρός,

θανάσιμο αμάρτημα το να βγώ εκτός ορίων…

Ούτε μια σταγόνα έξω απ’ τη νόρμα,

η υγιεινή είναι πολύτιμη,

– ειρωνεία – νιώθω ήδη αρκετά άρρωστος,

η ύπαρξη μου έχει περιοριστεί απ’ το καπάκι της λεκάνης,

παλεύω με τις ρίζες μου,

μέχρι που μερικές σταγόνες πέφτουν ορμητικά στο απολυμασμένο πάτωμα.

Αυτή θα ‘ναι για σήμερα η επανάσταση μου!

Ύστερα θα ονειρευτώ ένα κόσμο ελεύθερο – σιχαμερό…

tumblr_nolm2ttarc1tw20svo1_1280

φώτο: Duchamp’s Fountain.

(Visited 64 times, 1 visits today)

2 comments:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.