Άτιμο πράγμα οι στιγμές φίλε.
Σου αφήνουν αυτήν την ξεχωριστεί γεύση κάθε φορά, αυτήν που δεν ξέρεις με τι μοιάζει , άλλα κάθε μα κάθε φορά , ξέρεις πως έτσι θέλεις να’νε.
Έτσι θέλεις να σε αγκαλιάζουν.
Έτσι θέλεις να κοιτάς τα ξημερώματα και να, που κάποια σε βρήκαν τυφλό.
Τυφλό μέχρι να ακούσεις τις φωνές και έπειτα την δική σου φωνή να υπόσχεται και να ορίζει την ζωή σου.
Τι θλιβερό και όμορφο.

Η ζωή δεν χαρίζεται.

Αυτό είναι το λάθος τους.
Όχι λάθος σαν να λέμε ” λάθος δημιούργημα ” , ”ελαττωματικό” ή τίποτα τόσο όμορφο , αλλά λάθος σαν να λέμε , εύπλαστο κομμάτι για την σιγανή δουλειά τους.
Την τύφλωση σου.
Αν δεν ακούς κι’όλας , ακόμα καλύτερα.
Ίσως κάποτε σε χρησιμοποιήσουν τόσο πολύ ώστε να φανείς χρήσιμος πέρα από ανοιαρος αλλά μην ξεχνάς, ακόμα είσαι λάθος για σένα και προς τα σένα.

Η ζωή σου ξένε , δεν χαρίζεται, μονάχα αποκτάει μέρα με την μέρα άλλο χρώμα , ουσία και σχήμα.

-Παράνοια#23

(Visited 34 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.