φυσική νομοθεσία

Η Γη έρμαιο της λάβας,

πλέει ανέμελα στη μανία της φωτιάς,

παραπέω από το πρέπει στο είναι,

και τότε πρέπει να νομίζω πως κάπως έτσι είναι η ζωή,

η ψευδαίσθηση του φωτός αποκαλύπτει το χώρο,

καθώς το μάτι παγιδεύει τις ακτίνες που άγγιξαν αυτά τα ζουμερά οπίσθια,

ευλογία η καταστροφή,

αλλά όταν αδειάσω από χυμούς μένει μονάχα ένα μούδιασμα,

η λάβα αφήνει πίσω τέφρα,

μετατρέπει τη σαπίλα σε γόνιμη στάχτη,

η αναγέννηση έρχεται μόνο με το θάνατο,

κι ένα νέο λιβάδι ξεπροβάλλει,

έτοιμο να καεί απ’ την αρχή,

όπως πρέπει σ’ έναν έρωτα μάταιο,

στον οποίο χάνεται το είναι όπως του πρέπει,

δίχως ποτέ να μάθει ν’ αγαπά και ν’ αγαπιέται,

γιατί έτσι λένε πως πρέπει να είναι τα πράγματα,

κι άλλος ένας τοίχος υψώθηκε στο κεφάλι μου.

(Visited 74 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.