Μια ειρωνεία

    Μετά από ένα μήνα είχε βρει ήδη την ρουτίνα της. Κάθε πρωί ερχόταν να την πάρει ο θείος της να ανέβουν μαζί στο βουνό να πάνε στα κτήματα. Εκείνη ήταν υπεύθυνη για τα φρούτα και τα λαχανικά, εκείνος για τα ζώα. Με ευλαβική ησυχία μάζευε, φρόντιζε και συντηρούσε τους καρπούς. Κάθε μέρα για […]

Ο κύριος Ω…

Ο ήλιος έδυσε. Το σπίτι σκοτείνιασε εντελώς. Το ρεύμα είχε κοπεί εδώ και καιρό. Μόνο τα φώτα της πόλης έμπαιναν προκλητικά από τα παράθυρα και δημιουργούσαν μια ατμόσφαιρα μυστηρίου, μια μνημειακή γαλήνη που μύριζε θάνατο. Ο κος Ω… κούρνιασε δίπλα στο παράθυρο για να ρουφήξει λίγη από τη ζωή της πόλης. Μέσα στην παρακμή και […]

ΑΝΕΣΤΡΑΜΜΕΝΑ

Μέσα στο μετρό αρχίζουν να φυτρώνουν ρίζες , κορμοί και λουλούδια κατακλύζουν το βαγόνι . Άνθρωποι ανεβαίνουν τις κυλιόμενες , τεράστιες αράχνες κάνουν ανεπαίσθητα βήματα πάνω στα κεφάλια τους . Λεύκα πνεύματα αγκαλιάζουν άτομα με ειδικές ανάγκες και τους παρέχουν προστασία . Γορίλες κλείνουν άτομα μέσα σε κλουβιά ενώ στους τοίχους της πόλης αφίσες κολλάνε […]

Αιών παίζων

Μια μέρα, Θα γυρίσω νωρίς στο σπίτι μου, Θα πετάξω το μπουφάν, Θα γεμίσω ένα σακίδιο, Και χωρίς να βγάλω τα παπούτσια, Θα πάω στη μάνα μου και τον πατέρα Και θα τους αποχαιρετήσω. Μάνα, Θα της πω, Ο γιός σου φεύγει πια Για πάντα. Πατέρα, Θα του πω, Ο γιός σου πάει στον πόλεμο, Και δε θα ξαναγυρίσει. Ο κόσμος είναι τρομαγμένος, Μα και τρομακτικός. Η μάνα μου θα αρχίσει να δακρύζει, Ο πατέρας μου δε θα μιλά, Κι εγώ θα χω ήδη βγει απ’ την πόρτα. Σ’ ένα ρολόι Θα μετράω τις ώρες και τις μέρες Που μου έχουν απομείνει, Κι ο καπνός που θα χω πάνω μου Δε θα φτουρήσει μια βδομάδα. Όπλο δε θα έχω, Θα βρω σίγουρα εκεί.  Ο κόσμος είναι μια μεγάλη μπάλα που γυρνά, Και γύρω από μια φλόγα πάντα μένει. Μια μπάλα που θέλει να νιώσει ζεστασιά. Χα! Ο πόλεμος με περιμένει Και χωρίς εμένα δε θ’ αρχίσει!