Στο μεταίχμιο των σιωπών μας

Τα ταξίδια που κάναμε μαζί με μάτια κλειστά στο ημίφως της φοιτητικής γκαρσονιέρας. Κάπου στο κέντρο της σάπιας πόλης που η βροχή τη λούζει νωχελικά και η ομίχλη θολώνει τις ατέλειες της μέτριας ψυχής μου. Κι εμείς χαμένοι στο καταθλιπτικό δωματιάκι στη μέση του Τίποτα όπου οι ματιές αναγεννούν το ξεχασμένο αίσθημα. Αυτανάφλεξη ψυχών όσο […]

Οι άλλες ζωές μου

Την πάτησα έτσι. Μια δεύτερη ζωή με εσένα. Μια τρίτη ζωή δική σου. Κάπου βρίσκεται και η δική μου ζωή αλλά δεν δίνω και τόσο πολύ σημασία. Πλέον δε ασχολούμαι τόσο με εμένα όσο με τις άλλες ζωές. Τις τρέφω με το χρόνο μου και  την ενέργειά μου. Με τις ασχολίες μου, το διάβασμα μου, τις σκέψεις μου. Έχω χάσει τις σκέψεις μου. Δεν ψάχνομαι, δεν αναζητάω, δεν μαθαίνω, δεν δημιουργώ. Ζω για τις άλλες ζωές μου. Ζω μέσα από αυτές και αυτές ζούνε από εμένα. Σενάρια για όταν βρισκόμαστε δίπλα δίπλα, σενάρια για το τι θα μου πεις, τι θα σκεφτείς, πως θα αντιδράσεις. Σενάρια για πολύ αργότερα και δεν μιλάω για μερικές μέρες μετά, μιλάω για μήνες. Μπορεί να είναι λίγο σε σχέση με τα χρόνια ζωής που έχουμε αλλά είναι πολύ για το τώρα. Πολύ για το γεγονός ότι η ζωή είναι τώρα. Και τώρα είναι που […]

Αφηρημένο – Το ποτάμι

Άνθρωποι πάνε και έρχονται, πρόσωπα που λάμπουν με φώς, χαμογελαστοί, αποφασισμένοι και μπερδεμένοι, περπατάνε, δίπλα σου μπροστά σου πίσω σου, χαμένοι στις σκέψεις και χαμένοι στην στιγμή, άλλοι χαμένοι στα πρόσωπα άλλων, αλλάζουν και παραμένουν οι ίδιοι, άλλοι φοβισμένοι, άλλοι άνετοι, άλλοι πρόθυμοι και ομηλιτικοί, άλλοι καχύποπτοι και απόμακροι. Ένα εκατομμύριο πρόσωπα διαφορετικά αλλά ταυτόχρονα […]

Κάποιος γιορτινός περίπατος…

Άλλη μια λούπα 365 εικοσιτετράωρων φτάνει στο τέλος της. Η πολυαναμενόμενη σύντομη γιορτή καταναλωτικής αγάπης και συμπόνοιας έφτασε. Η Μαίρη σκέφτεται αν θα ξοδέψει την άδεια της για ένα κρύο τριήμερο σε κάποιο ορεινό χωριό ή στην χριστουγεννιάτικη ετεροτοπία του σπιτιού της. Κάπως πρέπει να εγκλιματιστεί. Γύρω της σπίτια στολισμένα με φτηνιάρικες φωτεινές γιρλάντες ή ακριβούς κρυστάλλους […]

Balkan Anti-Hogwarts: Prologue

Georgetta looked at her sleeping granddaughter and sighed. Raluca was still small, but she was a healthy baby, cheerful and alert. She took after Georgetta’s late husband, she thought, all dark skin and dimples. It was late and the child was still awake, looking up at her with her mother’s bright blue eyes. Normally she […]

6

Είμαι εκεί που ξεκινά το κάθε τέλος. Είμαι εκεί που πάντα τελειώνει η κάθε αρχή. Είμαι εκεί κάθε φορά που δεν υπάρχει τέλος και αρχή. Tην φορά που σε ένιωσα. Ολοκληρωτικά. Έτρεξα με φόρα και μέσα στο απέραντο χάθηκα. Παράδοξα. Ήσουν ελευθερία και θάνατος μαζί. Κάθε πρώτο μας βήμα σηματοδοτούσε το τελευταίο. Εκεί που σε […]

μπερδεμένο όνειρο ή αντιφατική πραγματικότητα;

Ένα ρίγος μακρινό κι ονειροπόλο πάνω στο σώμα του βραδιού που ξαποσταίνει ήσυχα, στην άφωνη για λίγο γειτονιά των μηχανών και των ανθρώπων μικρά έντομα του σκοταδιού να τραγουδάνε πολλαπλά και στιγμιαία την φοβερή νότα της πινέζας που αντικρίζει το δυνατό τσιμέντο Ώρα ανήσυχη Ωραία φθινοπωρινή εξοχή. Αυτή η ηρεμία του δροσερού ανέμου που τρυπώνει […]

Όλα στο χέρι σου είναι

Κάπου χάνομαι ρε συ. Κάπου ανάμεσα μας , υπάρχει ένας γκρεμός που χάνομαι. Γκρεμός με στιγμές , λόγια , ματιές και άλλα τέτοια δεινά των μυαλών μας, που μας κάνουν να ταξιδεύουμε ακόμα και στις πτώσεις μας. Εκεί υπάρχει το φως. Μέσα στο πολύ , στο ξαφνικό σκοτάδι, υπάρχει φως. Μέσα στις στιγμές που έχεις κρύψει στα σκοτάδια σου δεν υπάρχει περίπτωση να μην υφίσταται η φωτεινή πλευρά. Νόμισμα είναι άμα το καλοσκεφτείς. Το πετάς στον αέρα και εσύ επιλέγεις ποια όψη θα δεις , μόλις προσγειωθεί στα χέρια σου. Μπορείς να δεις τόσα πολλά πράγματα πέρα από αυτό το νόμισμα, μα αυτό κατέχει την […]