Αυτή τη στιγμή δεν ακούω τίποτα. Ακούω μόνο λέξεις. Το ταρατσάκι μεταφράστηκε σε κα΄ί΄κακι Και ο κόσμος σε κύμματα. Και διασχίζει τη νύχτα Με τα φωτάκια να τρεμοσβήνουν Και τον καπετάνιο μποράτσο Όπως το λεν εδώ στα ξένα. Στο σταυρό του Νότου Έχουν κρεμάσει τα παπούτσια Και το σήμα χάθηκε. Οι πρώτοι τα παράτησαν Kαι […]

Μονόλογος

Θέλω να τρέξω με μανία μέχρι να εξαϋλωθώ Μέχρι σε τίποτα να μη θυμίζω εμένα Μετά να ζήσω σαν σκιά που θα κουβαλάω μέσα μου ένα κόσμο τοξικές αναμνήσεις μια θάλασσα δάκρυα που κάποτε ξέπλεναν τα μάτια που πια δεν έχω και μια ζωτική ανάγκη να μπορέσει να με διακρίνει κάποιος στο σκοτάδι γιατί είμαι […]

Master and servant

Τα πρόσωπα τους ίσα που φαίνονταν στο πηχτό σκοτάδι, οι περισσότεροι έδειχναν πάντως να το γλεντούν. Οι γυναίκες χόρευαν αισθησιακά και σε συνδυασμό με τα ποτά ανέβαζαν τη λίμπιντο κατακόρυφα. Κάποιοι είχαν ήδη καταφέρει να βρουν μια ζεστή αγκαλιά γι’ απόψε. Ο Κ., όμως, ένιωθε κουρασμένος όχι μόνο απ’ τη δουλειά, αλλά και τη ζωή γενικότερα μιας και […]

Πλησιάζει

(Πρόσωπα: ΕΞΩΣΤΡΕΦΗΣ: άνθρωπος, ΕΣΩΣΤΡΕΦΗΣ: σκύλος, ΜΑΡΙΑ: σερβιτόρα Βρίσκονται στο μπαρ της γειτονίας. Ο Εξωστρεφής και ο Εσωστρεφής είναι παλιοί φίλοι και συζητάνε στη μπάρα πίνοντας ουίσκι.)   ΕΞΩΣΤΡΕΦΗΣ: Ρε φίλε τόσα χρόνια στο ίδιο μπαρ, στην ίδια γειτονιά, ερχόμαστε για να πιούμε και να τα πούμε, σωστά; Δε μου λες όμως, γιατί πρέπει να ανοίγω […]

Ο μάγος

Μονοπάτια της μοναξιάς μοναδικά και ανήμερα,         σαν λιοντάρια που διψούν       για θάνατο. Απ’ τη μικρή πλατεία του έρωτα ξεκινούν οι περισσοτεροι δρόμοι. Εκείνη άνοιξε τα μάτια της μέσα στη νύχτα. Τρεις νυχτερίδες σκαρφάλωσαν πάνω στα φώτα του δρόμου. Δυο δεμένες με κλωστές σα μαριονέτες πετούσαν απ τη μια […]

Τρίστιχα

μα/ όχι/ χαϊκού Ο Θεός αποφάσισε και μίλησε, τα φανάρια όλα έγιναν κόκκινα και απ’ το συνεργείο βγήκε ο τρελός που με τα μάτια του Τον είδε! * Το θαύμα της φύσης ξεκινά από τα κάτουρα του μεθυσμένου που σχηματίζουν στο τσιμέντο ποταμάκια και χύνονται σα ρέματα στο δέλτα του υπονόμου. * Ρόδες γυρνούν στο […]

φυσική νομοθεσία

Η Γη έρμαιο της λάβας, πλέει ανέμελα στη μανία της φωτιάς, παραπέω από το πρέπει στο είναι, και τότε πρέπει να νομίζω πως κάπως έτσι είναι η ζωή, η ψευδαίσθηση του φωτός αποκαλύπτει το χώρο, καθώς το μάτι παγιδεύει τις ακτίνες που άγγιξαν αυτά τα ζουμερά οπίσθια, ευλογία η καταστροφή, αλλά όταν αδειάσω από χυμούς μένει μονάχα […]