Άτιτλο 1

Πόσο γρήγορα νύχτωσε και φέτος, ο κόσμος έχασε την λάμψη, την νιότη μα και την επιθυμία. Φωτεινά σοκάκια στεγάζουν κορμιά κρύα, κορμιά ξένα με χέρια απλωμένα. Στιγμιαίες ματιές χαιρετούν μα ποτέ δεν κοιτούν. Άσημοι πεθαίνουν καθώς το φεγγάρι σβήνει.

Περσείδες

Ήταν μια φορά και έναν καιρό, ένα αγόρι ζωηρό, όμορφο, μελαχρινό Πήρε παιδεία γαλλική Έμαθε και μουσική Ήταν από οικογένεια καλή Μα μεγάλωσε ο νίος, θα ‘λεγε κανείς – φτωχός Κι αν τα γράμματα που ήξερε – πολλά Ήταν τα λόγια του κουτσά – στραβά Ίσως δεν τον αγάπησαν αρκετά, Ίσως δεν ζορίστηκε πουθενά Κι […]

ΒΡΟΧΉ

Βρέχει αβίαστα σαν νιότη που τολμά τα πάντα σαν νιότη που κατακτά τα θέλω. Βρέχει μετάνοια για τους αμετάκλητους μα και ελπίδα για τους πονεμένους. Βρέχει στιγμές καθώς κλαίει στιγμιαία καθώς την κοιτάμε με μορφές του χτες και ήχους του αύριο. Βρέχει στους ώμους των φτωχών σαν συμπαράσταση, μα και στα ξερά χείλη των νεκρών […]

Λευτεριά στ’ανείπωτα πουλιά

 Η πληγή μου καίει, ακόμη πονά μικρό παιδί που τα βράδια κλαίει, θυμώνει μονάχη, μα το πρωί σιωπά Η πληγή μου εκεί, πηγή τώρα πια, να κλείσει δεν ξέρει, δεν ψάχνει γιατρειά, ατέρμονα αναβλίζει, καημούς ψιθυρίζει, γάργαρα τρέχει, τη περιπλανώμενη ψυχή μου ξεδιψά Μα είν’ το νερό της αλμυρό, της καίει τα σωθικά Πίνει το […]