Άτιτλο 1

Πόσο γρήγορα νύχτωσε και φέτος, ο κόσμος έχασε την λάμψη, την νιότη μα και την επιθυμία. Φωτεινά σοκάκια στεγάζουν κορμιά κρύα, κορμιά ξένα με χέρια απλωμένα. Στιγμιαίες ματιές χαιρετούν μα ποτέ δεν κοιτούν. Άσημοι πεθαίνουν καθώς το φεγγάρι σβήνει.

Περσείδες

    Μια φορά και εναν καιρό, ήταν ενα παιδάκι ζωηρό Όμορφο, ψηλό και λυγερό Πήρε παιδεία γαλλική Έμαθε απο μικρός μουσική Ηταν απο οικογένεια καλή Έπρεπε να πάρει σωστή ανατροφή Μα μεγάλωσε ο νίος, θα λεγε κανείς φτωχός Κι αν τα γράμματα που ήξερε-πολλά Ήταν τα λόγια του άσχημα, στραβά Ίσως δεν τον αγάπησαν […]

ΒΡΟΧΉ

Βρέχει αβίαστα σαν νιότη που τολμά τα πάντα σαν νιότη που κατακτά τα θέλω. Βρέχει μετάνοια για τους αμετάκλητους μα και ελπίδα για τους πονεμένους. Βρέχει στιγμές καθώς κλαίει στιγμιαία καθώς την κοιτάμε με μορφές του χτες και ήχους του αύριο. Βρέχει στους ώμους των φτωχών σαν συμπαράσταση, μα και στα ξερά χείλη των νεκρών […]

Λευτεριά στ’ανείπωτα πουλιά

 Η πληγή μου καίει, ακόμη πονά μικρό παιδί που τα βράδια κλαίει, θυμώνει μονάχη, μα το πρωί σιωπά Η πληγή μου εκεί, πηγή πια, να κλέισει δεν ξέρει, δεν ψάχνει γιατριά, ατέρμονα αναβλίζει, γάργαρα τρέχει τη περιπλανώμενη ψυχή μου ξεδιψά Μα είν’ το νερό της αλμυρό Της καίει τα σωθικά Πίνει το πικρό ποτό της […]