.

Κι όμως οι εικόνες μας, ράγισαν ξανά στη τυχαιότητα, της αναμονής. Πιστά σφυρίγματα, ακολουθούν τις διαταγές και φέρονται όλοι ασχημα, εδω κι εκει.

Πεσμένος βράχος που συνεχώς κατρακυλά στη θάλασσα. Τον σπρώχνει πάλι πίσω, αυτός που το όνομα του δε θα πω, διότι φέρνει νέα που επαναλαμβάνονται.

Είμαι μέσα στη δίνη της κάθε μέρας, όπως κι εσύ κι εγώ ξανά. Θα έβρισκα στο πρόσωπο μου μια έκπληξη αν καταλάβαινα πως είμαι και ποιος είμαι πραγματικά.

(Visited 22 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.