6πμ

Προσοχή στο κενό.
Όχι μεταξύ συρμού και αποβάθρας
Το κενό του κυριακάτικου απογεύματος

Κάπου μετά το δειλινό
Κολυμπάω στο τσιμέντο
και ξεδιψάω με τη βροχή

Τρώω για πρωινό τα κατακάθια του χρόνου,
για μεσημέρι λίγο ουρανό
και το βράδυ σιωπή

Καμιά φορά με πείραζαν στο στομάχι.
Τώρα τα συνήθισα.

Το μόνο που δε χωνεύω είναι η ρουτίνα,
έτσι ξερνάω δύστυχους στίχους

Κι αυτο φοβάμαι πως είναι ρουτίνα.

(Visited 86 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.