6

Έχει ξεμείνει μια φλίδα φεγγαριού, αναρωτιέμαι τί μας απέμεινε από τις περασμένες νύχτες. Οι στιγμές που εκρύγναν τα μυαλά μας και τα έσκασαν ζαλίζοντας τις νηφάλιες μορφές μας ή η απώλεια;
Πόσο στεγνά το έθεσα, μα είναι που το βάρος που κουβαλά μέσα της δεν λογαριάζει αναλύσεις.
Ίσως η ερώτηση δεν έπρεπε να διαχωρίζει τις στιγμές μας από την απώλεια, μιας και η τελευταία συλλέγει πάντοτε εικόνες από προηγούμενους εαυτούς.
Που θέλω να καταλήξω;
Στα σώματα -και μην βιαστείς να καταλάβεις.
Στα σώματα που γεννούν απώλειες. Στη σάρκα που υφίσταται να αγκαλιάζει εξαφανισμένα κορμιά, τον ήλιο που ανατέλει στη μελλοντική δύση, το μπουμπούκι που ξεπροβάλλει μες τον μαρασμό.
Η στιγμιαία αίσθηση της αιωνιότητας που σε κάνει να υπάρχεις για πάντα, ενώ δεν θα υπήρχες ποτέ.
Δεν θα καταλήξω κάπου.

(Visited 52 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.