6

Είμαι εκεί που ξεκινά το κάθε τέλος. Είμαι εκεί που πάντα τελειώνει η κάθε αρχή. Είμαι εκεί κάθε φορά που δεν υπάρχει τέλος και αρχή. Tην φορά που σε ένιωσα. Ολοκληρωτικά. Έτρεξα με φόρα και μέσα στο απέραντο χάθηκα. Παράδοξα.

Ήσουν ελευθερία και θάνατος μαζί. Κάθε πρώτο μας βήμα σηματοδοτούσε το τελευταίο. Εκεί που σε αντίκρισα, αντίκρισα εμένα. Έτσι αφήνομαι. Μες τον χορό. Έτσι με σκοτώνω. Πριν το τέλος του.

Απαγωγή στιγμών. Στιγμών που δεν βιώνω, μονάχα ονειρεύομαι, σαν στάχτες της καμένης μου πραγματικότητας. Κομμάτια που πλέον δεν ταιριάζουν στις ματιές και δεν χωρούν. Αγνοούνται στον χώρο που μας χωρίζει. Σβήνουν μες τον χρόνο. Τον χώρο που πουθενά δεν ορίστηκε, αλλά παντού περιόρισε. Τον χρόνο που ποτέ δεν υπήρξε, μα κανείς δεν αγνόησε.

Είμαι εκεί κάθε φορά. Ασφυκτικά. Εκεί που το τίποτα επίμονα με κοιτάζει, εκεί που τα πάντα απειλητικά με προκαλούν να τα αρπάξω. Κάθε φορά. Εκεί που υπάρχω μες την απουσία μου. Εκεί που απουσιάζω μες την ύπαρξη μου. Εκεί που νιώθω.

Σ’ αυτή τη στιγμή πριν τον αποχωρισμό, που μ’ έκανε να ερωτευτώ. Σ’ αυτό το κενό πριν τον κενό, που μ’ έκανε να νιώσω την ελπίδα. Σ’ αυτήν την ελπίδα που γέννησε μονάχα η απώλεια. Την ελπίδα ότι τίποτα δεν θα τελειώσει ποτέ, ενώ όλα είχαν ήδη φύγει.

Είμαι εδώ κάθε φορά. Είμαι εδώ στο τίποτα, να νιώθω τα πάντα.

(Visited 54 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.