Το νεο ειναι αναποφευκτο
να μη μαθευτει.
Μου λυπεις.
Ενας λυκος με μαυρο προσωπο
και ματι γυαλινο
σαν παγοβουνο
μου ψυθιριζει ουρλιαζοντας
το ονομα σου.
Στεκομαι στη γωνια του κοσμου
και με φοβιζει που εχω
μερες να σε δω.
Ενα γιγαντιο ψαρι που δεν
αναπνεει και μεσα του
κατρακυλαει στο πουθενα
ολο το συμπαν.
Θελω να ξανανιωσω
τη γευση απ τα χειλη σου.
Ενας λευκος λυκος
με ματια κοκκινα
κρυφοκοιταει την κολαση.
Θα ρθω σημερα στο πιο
τρυφερο σου ονειρο
να ψυθιρισω με κινησεις
πως σε ερωτευτηκα.
Και αυτο ευτυχως με τιποτα
δε μπορει να αλλαξει.
Παραμενει καυτο και λαμπει
σαν μακρινο αστερι μεσα
στα χερια μου.
(Visited 28 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.