Η μικρή μου στιγμή

Είμαι ο άνθρωπος της μικρής στιγμής, που στα μάτια μου μοιάζει τεράστια. Τις μεγάλες και πολυσήμαντες δε τις θέλω γιατί συζητιούνται τόσο που στα μισά του γεγονότος χάνουν τη σημασία τους. Τις μεγάλες τις βιώνω σαν ΠΑΦΦΦ και μετά το τίποτα. Οι μικρές όμως έχουν τη μορφή που θέλω εγώ, το χρώμα και τη δική […]

Άτιτλο

Γιατί βάζουν τα γλυκά στα κάτω-κάτω ράφια των σουπερμάρκετ; Γιατί βάζουν τα έντονα χρώματα στα μεσαία ράφια των σουπερμάρκετ; Γιατί το φβ γνωρίζει ανα πάσα στιγμή που είμαι και με προειδοποιεί για τον καιρό; Γιατί το φβ ζητάει τον αριθμό μου; Γιατί σε κάποια αεροδρόμια σε ξεκλιρίζουν στον έλεγχο ενώ σε άλλα περνάς μάγκας; Γιατί […]

Διάφανοι

Σκοτεινοί και διάφανοι, τριγύρω κυριαρχούσε η νηνεμία του χωριού, που κανένας άνεμος δε θα τάραζε. Είχε γίνει διακοπή ρεύματος εκείνο το βράδυ και μόνο ένταση δεν υπήρχε. Διάφανοι σου λέω, όχι αόρατοι. Γινόταν αντιληπτή η εσωτερική τους ομορφιά, είχαν βάλει στην άκρη τα κινητά τους και οι άνθρωποι αγγίζονταν. Έπρεπε να σουν από μια μεριά […]

Sand

Εγώ τη βιασύνη δε μπορώ. Ξέρεις, μισό- καπνισμένα τσιγάρα, παρατημένες μπύρες, μισοφαγωμένο μεσημεριανό και τέτοια. Βιαστικές κινήσεις και γνωριμίες δεν τις αντέχω. Και σένα σε γνώρισα βιαστικά. Βιαστικό μπάνιο, βαλς , βόλτα, χαιρετούρα. Πιεσμένος χρόνος , καράβι είχε ήδη φτάσει εκεί που έπρεπε , μα δε λησμόνησα το παραμικρό. Το timing είναι τα πάντα και […]

Μια ζωή στο…. ποκερ

Όταν ήμασταν παιδιά, μιμούμασταν τους μεγάλους και κάναμε ότι παίζουμε πόκερ, σε ένα φανταστικά φτιαγμένο σκηνικό που το τελευταίο χαρτόμουτρο θα ντρεπόταν να πατήσει. Ο καθένας τα φασόλια του και ξεκίναγε η παρτίδα. Αν έχανε κανείς δε γινόταν κάτι και όταν τέλειωνε το παιχνίδι όλοι ευχαριστημένοι ήταν, τόσο ο νικητής όσο και ο χαμένος. Σαν […]

Άτοιμες δευτέρες

εγώ κάθε δευτέρα αλλάζω προσωπικότητα για να μη νιώσω την παραμικρή ομοιότητα με την περασμένη με τον καιρό κατάλαβα ότι τελικά μάλλον δεν φταίει η μέρα που όλη η σάρα και η μάρα βάζει μπροστά για να καλύψει αδιέξοδα και φόβους και ‘δε μπορώ’ αλλά εμείς οι ίδιοι που γινόμαστε σκλάβοι μέσα στην ίδια μας […]

Οι ταινίες σκοτώνουν τον έρωτα

Στην Καλιφόρνια ένα καλοκαίρι, βγήκανε με τις παρέες τους για μια μπύρα, ειδωθήκανε, μεθύσανε, αγαπηθήκανε, ζήσανε καλά και μεις άγνωστο. Στη Γαλλία σε ένα προάστιο έξω από τη Βερνόν είχε ένα psy φεστιβάλ, πολλά ναρκωτικά αυτός, αυτή μπλεγμένη παλιότερα, ταυτίστηκε, χώθηκε, από τότε ζουν το όνειρο. Πως είναι το όνειρο; ένας καρμικός μαγικός αξιοζήλευτος παράδεισος.  […]

Τρελοκομείο σου λέω.

Μέρες ψυχικής διάσπασης. Διάσπαση στη διάθεση, τη σκέψη, τις ιδέες. . Σε διέπει μια ασυνέχεια. Όλα να φαίνονται ίδια, μα αλλάζουν τόσο απότομα . Επαναλαμβάνεσαι στο σπίτι , στη δουλειά, στο γκόμενο, στη φίλη, στο δρόμο, στη βόλτα, στο περίπτερο. Στο γαμημένο το περίπτερο. Δε θέλω να τα ακούω άλλο αυτά. Τα βαρέθηκα με τα […]

Ο βροχοποιός

Μια φορά και έναν καιρό ήταν κάποιος που τον έλεγαν βροχοποιό. Αυτό συνέβαινε για δύο λόγους. Ο πρώτος ήταν ότι κάθε φορά που του συνέβαινε κάτι συνταρακτικό, χαρά, λύπη, δυνατός έρωτας ή πόνος, ο βροχοποιός προκαλούσε βροχοπτώσεις σύντομες ή μεγάλες, ανεπαίσθητες ή δυνατές. Το όνομά του οφειλόταν όμως και σε ένα άλλο χαρακτηριστικό. Τα έκανε […]

Το αδιανόητο για μικρούς, για τους μεγάλους πονεμένη ιστορία.

Τις βλέπω κάθε πρωί που πάω στη δουλειά. Με τα πολύχρωμα κοντά φουστάνια τους, τα περιποιημένα μαλλιά τους -όσο αυτό δύναται- να κόβουν βόλτες στην 3ης Σεπτεμβρίου. Βλέμμα αμφίβολο, προσποιούνται νάζι κατ’ υποχρέωση και πιάνω τον εαυτό μου να προσπαθεί να μπει στο μυαλό τους. Τι να σκέφτονται; Πώς κοιμούνται τα βράδια ; Βασικά κοιμούνται […]

Αμφιβολίες

Έχεις μπροστά σου τη ζωή και την κοιτάς κατάματα ρε. Τόσο βαθιά που μπορείς να καταλάβεις κάθε ύπουλη σκέψη της. Έχεις αυτή την αξεπέραστη στιγμή που θες να της τα πεις όλα. Τα παράπονά σου, τις γκαντεμιές, τα σκατά που σου τριψε στη μούρη. Να την ευχαριστήσεις παράλληλα για τις ομορφιές που σου δωσε, κι […]

Μονό(διά)λογοι

Αυτή: Με πλακώνουν οι τοίχοι εδώ μέσα Αυτός: Αγάπη μου, το σπίτι είναι αρκετά μεγάλο. Εξάλλου εγώ σου είπα να πηγαίναμε σε μεγαλύτερο. Αυτή: Δε διαφώνησα ότι είναι μεγάλο το σπίτι. Μάλλον παραείναι. Αυτός: Πάντα βρίσκεις από το πουθενά το πρόβλημα. Τι άλλο να σου δώσω μωρή; 150 τετραγωνικά δε σου φτάνουν; Αυτή: Δεν έχει […]