Άτιμο πράγμα οι στιγμές φίλε. Σου αφήνουν αυτήν την ξεχωριστεί γεύση κάθε φορά, αυτήν που δεν ξέρεις με τι μοιάζει , άλλα κάθε μα κάθε φορά , ξέρεις πως έτσι θέλεις να’νε. Έτσι θέλεις να σε αγκαλιάζουν. Έτσι θέλεις να κοιτάς τα ξημερώματα και να, που κάποια σε βρήκαν τυφλό. Τυφλό μέχρι να ακούσεις τις φωνές και έπειτα την δική σου φωνή να υπόσχεται και να ορίζει την ζωή σου. Τι θλιβερό και όμορφο. Η ζωή δεν χαρίζεται. Αυτό είναι το λάθος τους. Όχι λάθος σαν να λέμε ” λάθος δημιούργημα ” , ”ελαττωματικό” ή […]

Όλα στο χέρι σου είναι

Κάπου χάνομαι ρε συ. Κάπου ανάμεσα μας , υπάρχει ένας γκρεμός που χάνομαι. Γκρεμός με στιγμές , λόγια , ματιές και άλλα τέτοια δεινά των μυαλών μας, που μας κάνουν να ταξιδεύουμε ακόμα και στις πτώσεις μας. Εκεί υπάρχει το φως. Μέσα στο πολύ , στο ξαφνικό σκοτάδι, υπάρχει φως. Μέσα στις στιγμές που έχεις κρύψει στα σκοτάδια σου δεν υπάρχει περίπτωση να μην υφίσταται η φωτεινή πλευρά. Νόμισμα είναι άμα το καλοσκεφτείς. Το πετάς στον αέρα και εσύ επιλέγεις ποια όψη θα δεις , μόλις προσγειωθεί στα χέρια σου. Μπορείς να δεις τόσα πολλά πράγματα πέρα από αυτό το νόμισμα, μα αυτό κατέχει την […]

Παίζεις?

Γέλια, χαρές, καπνοί, γέλια, περπάτημα, αυτό και αν είχε γέλιο, ζωή , φόβος, αγάπη, εμπιστοσύνη, κι’αλλα γέλια, γέλια , χαρές , θόρυβος , σιγή και εγώ σιγά σιγά χάνω τα πόδια μου. Χάνω τα βήματα μου και σιγά σιγά κοντεύω να χάσω και τα λογία μου. Το μυαλό είναι άλλο θέμα. Το μυαλό φίλε , είναι τα πάντα μέσα σε αυτό το παιχνίδι. Εκεί παίζονται και χάνονται όλα. Ή μάλλον με αυτό χάνεσαι και αυτό το εξαφανίζει. Κάπως έτσι πάνε αυτά τα παιχνίδια φίλε. Άλλος τα χάνει και άλλος τα εξαφανίζει. Απλό? -Παράνοια#23

”Only for cool guys”

”Only for cool guys” Χρώματα να βλέπεις. Χρώματα και σκιές. Χρώματα που θα γεμίζουν τον εαυτό σου και σκιές για να γεμίζεις τις στιγμές σου. Οι στιγμές μένουν μόνο. Γυμνές και περπατημένες πάνω στο κρεβάτι. Εκεί γελάνε και κοιτάνε τις πράξεις , τα λόγια , τους θυμούς, τα αγγίγματα , εσένα , έμενα , τα λόγια και τις μικρές αποδράσεις των χρωμάτων. Ξάπλωσε. Ξάπλωσε αυτή τη φορά στην θέση μου αφού και εκεί θα νιώθεις οικία. Δικό σου κρεβάτι είναι. Δικός σου χώρος , δική σου φαντασία. Δικός σου […]

”Ήλιος είναι , να δοκιμάσω?”

Μου λείπουν οι μέρες που μας χρωστούσαμε. Υπάρχουν μέρες που υπάρχουν και άλλες που τις θαυμάζεις κάποιο βράδυ κοιτώντας τους τέσσερις τοίχους σου. Αλλά όχι.. Υπήρχαν μέρες που υπήρξαμε. Μέρες και ξενύχτια που άφηνα τον ήλιο να με τυφλώσει μέχρι να ανασάνω το φως. Μέχρι την λύτρωση που νιώθεις από αυτό το μαγικό. Από αυτήν την έκρηξη των σωμάτων και των χρωμάτων πάνω από τις υπομονές μας. Μέσα από τις μοναξιές που έφτιαξαν δρόμους για να κρυφτούμε και άλλους για να περπατήσουμε ξυπόλητοι την γύμνια τους. Τόσο πάθος.. Τόσο πάθος για ζωή και αυτοί δήθεν νεκροί στο φινάλε τους. Μην ξεχνάς. […]

”Daydreaming”

Τρέχεις και απελπίζεσαι σε γωνιές που τον ουρανό σου κάναν στενό και αφιλόξενο. Πετάς τις τελευταίες σου ελπίδες στα σκουπίδια μαζί με σβησμένα τσιγάρα , από ιστορίες που τον νου σου  γέμιζαν τόσο όμορφα. Στο μυαλό.. Εκεί είναι ο στόχος και ίσως όλη η ιστορία που θα ήθελες ή θέλεις να δεις, να ζήσεις και να αναπνεύσεις. Χώρος απίθανος για εμάς αφού η συγκέντρωση μου γαμιέται πάλι και πετάω τις στάχτες μου όπου βρω γύρω από το τασάκι. Φοβάμαι κάτι ώρες πως το χάνω , άλλα δεν έχω επιλογές. Οι επιλογές μου στέρεψαν και τις περισσότερες τις πείρα στην […]

”Αμφιβληστροειδής”

Ολόκληρος κόσμος που ορθώνεται μπρος στα πόδια σου και τον βλέπεις σαν γκρεμό. Κρίμα. Μη μασάς , όλα για κάποιον λόγο υπάρχουν. Υπάρχουν και ζωντανεύουν  όταν τα σκέφτεσαι, όταν τα φαντάζεσαι και όταν τα κρύβεις εκεί μέσα σου για να έχεις το όνειρο σου να πετάξεις. Πόσο όμορφα γράφω για ένα τόσο άδικο πράγμα. Κάποιοι έχουν γέλια χωρίς ζωή και άλλοι ζωή χωρίς γέλια. Χωρίς το μούδιασμα στα πρώτα βήματα σου που κάναν το έδαφος να φλέγεται από τον πειρασμό σου. Αυτό είναι. Ο πειρασμός και η ανυπομονησία για αυτά που σε καθιστούν ελεύθερο τον εαυτό σου […]

”Καταστροφή”

Στα μέσα της εξέλιξης , γεννιέται η απώλεια. Αόριστη και επιβλητική πολλές φόρες. Σιωπηλή και αδίστακτη στις στιγμές. Τραβάει τα βλέμματα και αφήνει τις κραυγές ελεύθερες να φωτίζουν το μυαλό σου. Τον δρόμο της εξέλιξης και την εξέλιξη του δρόμου. Μα, η καταστροφή του εγώ σου μάτια μου , γεννάει εκρήξεις για σένα και απώλειες για τους μέτριους. -Παράνοια#23

”Ουσία, γιατί χάνεσαι?”

Και εσύ να χάνεσαι. Να χάνεσαι κάπου εδώ γύρω η ακόμα πιο μακριά. Μακριά απ’όλα αυτά που σε βάρυναν , που σε έπηζαν , που σε τσαλαπάτησαν και στο τέλος συνέχισες να χάνεσαι και να υπάρχεις. Να ακούς τα πάντα. Να ακούς τα πάντα χωρίς εξαιρέσεις. Από τις πιο μικρές αγαθές σκέψεις , μέχρι τα παραληρήματα που έχω με το ”εγώ” μου. Να χάνεσαι στα φώτα της πόλης και εγώ να χαζεύω άπραγος τα μάτια και τις κινήσεις σου μέσα από τα σκοτάδια μου. -Μα.. Γιατί δεν έρχεσαι μαζί μου? Γι’αυτό χάνομαι και υπάρχω.. Ουσία […]

”Sober”

Παράδεισος χωρίς θεούς. Χρώματα χωρίς τοπία και σκέψεις χωρίς θάνατο. Ακρωτήρια να θυμίζουν καλημέρες και μια γεύση που παραμένει μικρή και έντονη πάνω στον καφέ μου. Άραξε. Μη φοβάσαι. Ότι είχαμε να χάσουμε , μας το πήραν ή το πετάξαμε γιατί μας ήταν λίγο και μέτριο. Τζογάρουμε σε τραπέζια που οι μονοί νικητές έπεσαν στην μάχη των εικόνων που θάψαμε σε αυτά τα κουτιά κάτω από την γη. Κάτω από αυτόν τον γαμημένο κόσμο που δεν θυμίζει τίποτα άλλο παρά ένα απέραντο κουκλοθέατρο , με κούκλες νεκρές από συναισθήματα που  δεν μπόρεσαν να εξελίξουν. Να τα κάνουν δικά τους. Να τα αντικρίσουν σαν […]

”Time”  

Εγώ , σκέψεις, λέξεις , μουσική , άνθρωποι, σύμπαν , ολοκλήρωση , γέλια , χαρές , εσύ , ο κόσμος, κοιτάνε και δεν βλέπουνε. Χάσανε αυτήν την σταγόνα που γέμιζε το σώμα τους. Χάσανε την μαγεία της παρατήρησης και στράφηκαν τυφλοί στα σκοτάδια της μεριάς τους. Μπουσουλάω. Ώρες , μήνες , αναμνήσεις , πανικός , ζαλάδα , εσύ , πάλι ζαλάδα, φωτιά, ολοκλήρωση , επιμονή, τρέξιμο , γέλια , χαρές , λύπες , λύπες , λείπεις , πάλι εσύ και όλα γύρω σου ,μου φαντάζουν λες και είδα πίνακα αναγεννησιακής εποχής. Ένταση μέσα από σκοτάδια που μόνο αυτό δεν θύμιζαν και εγώ πίστεψε με […]

Εκεί , στην ένωση των χαμένων στιγμών.

Μάθε να χάνεσαι στις στιγμές που δεν μπήκανε πότε σε καλούπια. Μάθε να αγαπάς την κάθε φωνή που έκανε τα πόδια σου να χάνονται και να γυρνάνε πιο δυνατά από σένα. Φωτιές που γεννάνε μούσες και καίνε χλιαρούς μέσα στα ξημερώματα των χαμένων ονείρων μας. Στις απαγωγές, αυτών των μικρών στιγμών που ζούνε τον δικό τους κόσμο. Την δική τους ανάσα. Τον δικό τους δρόμο. Την δική τους φωτιά ανάμεσα στα μπαλκόνια των στιγμών τους. Εκεί , στην ένωση των χαμένων στιγμών. -Παράνοια#23