Άτιτλο 1

Πόσο γρήγορα νύχτωσε και φέτος, ο κόσμος έχασε την λάμψη, την νιότη μα και την επιθυμία. Φωτεινά σοκάκια στεγάζουν κορμιά κρύα, κορμιά ξένα με χέρια απλωμένα. Στιγμιαίες ματιές χαιρετούν μα ποτέ δεν κοιτούν. Άσημοι πεθαίνουν καθώς το φεγγάρι σβήνει.

ΒΡΟΧΉ

Βρέχει αβίαστα σαν νιότη που τολμά τα πάντα σαν νιότη που κατακτά τα θέλω. Βρέχει μετάνοια για τους αμετάκλητους μα και ελπίδα για τους πονεμένους. Βρέχει στιγμές καθώς κλαίει στιγμιαία καθώς την κοιτάμε με μορφές του χτες και ήχους του αύριο. Βρέχει στους ώμους των φτωχών σαν συμπαράσταση, μα και στα ξερά χείλη των νεκρών […]