Χανόμαστε για να βρεθούμε

Χάνομαι που και που στην πόλη. Διασχίζω τους δρόμους χιαστή και βάζω τον εαυτό μου να παρατηρήσει τις βιτρίνες των μαγαζιών που έχουν μια καλλιτεχνική πινελιά και να απομνημονεύσει τα ονόματα των σημαντικών δρόμων. Βρίσκω μια άλλη πόλη μέσα στην πόλη μου. Χάνομαι τα μεσημέρια στην ατάκα κάποιου στη δουλειά που είπε ”Θέλω να ξεχωρίζω […]

Βροχή

Σφηνωμένα όνειρα σε μια περίοδο εννέα μηνών Σφηνωμένες σκέψεις που έκανες για πρώτη φορά ενώ περπατούσες για την δουλειά και δεν πρόλαβες να ολοκληρώσεις Συμπιεσμένες συζητήσεις για το τι είναι ζωή και χιλιάδες συνειδητοποιήσεις του ότι ίσως δεν έχει νόημα Συμπιεσμένος θυμός, συμπιεσμένη όλη η λάμψη στα μάτια της που ποτέ δεν πρόλαβες να χορτάσεις […]

Άγχος

Περπατάω σε ένα δρόμο, χωματόδρομο, μόνη. Δεν ξέρω τι μέρα είναι. Το χώμα κάτω σηκώνει σκόνη που και που και ο ήλιος καίει! Έγώ είμαι πολύ κουρασμένη και δεν θέλω να συνεχίσω να βαδίζω. Θέλω να κάτσω κάτω, στη μέση του δρόμου με το κεφάλι ανάμεσα στα πόδια και να αφήσω τον ήλιο να με […]

Track No 9

Αισθησιακή γραμμή, χαμηλή ένταση. Χορεύεις μπροστά μου γυμνή με ανοιχτά τα πόδια . Tα μάτια σου ζωγραφισμένα έντονα μαύρα, τόσο όμορφα που δεν μπορούν να δακρύσουν. Το σώμα σου έχει τόσο τέλειο περίγραμμα λες και το ζωγράφισε ζωγράφος και ξέχασε να το σβήσει. Tο δέρμα σου τόσο απαλό σαν να σε γέννησα χθες. Σε λίγο […]

ε- αυτός

Και ετσι, διχως ντροπή δίχως όνειδος , ασελγείς κατα του εαυτου σου και κατα των ανθρωπων που σε σμίλευσαν , σε ανέθρεψαν , σ’αγάπησαν. Και αναρωτιέσαι ”Μα αν αυτοί ειναι το μεγαλείο μου , τοτε σιγουρα πρέπει να διεκδικούν μέρισμα και απο το χαλασμό μου …?” Δύο αντίθετες  τιποτενιες ιδεες , ουτε σπέρματα ακόμα , κι […]

Εκμέκ Κανταΐφι

Ξαπλώνω κρυφά κάτω από το φεγγάρι και αλλάζει σχήματα μπροστά στα μάτια μου. Ξεκινάει σαν μισοφέγγαρο, μικραίνει , μεγαλώνει, παραμορφώνεται και η μια πλευρά χώνεται μέσα στην άλλη… Κατάλληγει σε μια τεράστια μπάλα που λίωνει αισθησιακά σαν παγωτό εκμέκ κανταΐφι. Και καθώς λιώνει… το ζουμί του στάζει στη θάλασσα και σχηματίζει ένα λευκό ρυάκι που […]

Προς : X

Αγαπητέ Χ, Είναι ωραίο να γράφεις γράμμα σε κάποιον με την προόπτικη να μην του το δώσεις ποτε! Μου λείπεις τόσο που με πονάει όλο μου το σώμα… Μου λείπεις γιατί μου λείπει η ιδέα σου. Μου λείπει η μουσική νότα που παίρνει η σιωπή όταν σε σκέφτομαι και τα πορτοκαλοκόκκινα ,γλυκά χρώματα που βάφουν […]

Σαπουνόφουσκες!

Σπασμένες νότες, παρανοικές, ακούγονται από το πουθενά. Περιπλανιόμαστε σε ένα κενό αέρος γεμάτο φούσκες! Οι φούσκες είναι διαφορετικές πραγματικότητες. Κάποιες μεγαλώνουν αργά και σταθερά ένω άλλες σκάνε λίγο μετά την δημιουργία τους. Έιναι φτιαγμένες από σαπούνι και νερό και όταν σκάσει κάποια από τις μεγάλες κάνει ένα μεγάλο ”πλαφ” και μας γεμίζει σαπούνι… Άλλοι το […]

Ναρκωτικό

Νιώθω την μουσική σαν λευκή πούδρα που πέφτει από ψηλά στο πρόσωπό μου  και το καλύπτει αργά αργά ολόκληρο.. Την αισθάνομαι στα μάγουλά μου και με ανατριχιάζει στα αυτιά μου και με γαργαλά Με κάνει να αισθάνομαι αγνή και καθαρή. Πέφτει στα βλέφαρά μου και σιγά σιγά βαραίνουν.         Τα μάτια μου […]

ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΚΑΤΙ – ΦΑΤΟ !

Σήμερα το μεσημέρι έφαγα τα συναισθήματά μου και δεν μπορώ να τα αναγνωρίσω και να τα περιγράψω… Δεν θέλω να τα ξαναφάω! Θέλω να υπάρχουν εκεί ακόμα και αν είναι έντονα ή επόδυνα. Δεν θέλω να ξανακάνω τα συναισθήματά μου μερέντα ή σιρόπι καραμέλας, να τα αλείψω σε μπισκότα, και να τα καταβροχθήσω. Γιατί, αν […]

Η ελπίδα πεθαίνει πάντα πρώτη

Αναλογίζομαι ρε φίλε που και που …  μήπως τελικά η ελπίδα είναι ένα ταμπού? Την θεωρούμε όλοι πολύ γαμάτη, την χτυπάμε και τατού … Μα μήπως στην πραγματικότητα  πρόκειται απλά για μια διπλή προσωπικότητα? Ο κακός εαυτός της ελπίδας μας καθυστερεί ,παρατείνει και τα βάσανα και την αγωνία  μα παν’ απ’ όλα παρατείνει την απάθεια […]

Η ιστορία της θλίψης και της οργής

Η παρακάτω ιστορία είναι αληθινή και συνέβει πολλά χρόνια πριν σε μία παραλιακή κωμόπολη κοντά σε μια κρυμμένη λίμνη.           Η Οργή και η Θλίψη γνωρίζονται από μικρές γιατί γεννήθηκαν σχεδόν μαζί! Πρώτα η Θλίψη και την επόμενη μέρα η Οργή. Δεν έτυχε όμως να δέσουν ποτέ σαν παρέα γιατί πίστευαν πάντα […]