Can’t believe this is my second poem about that asshole

Σε τι γλώσσα να γράψω για σένα;
Τη δική σου ή τη δική μου
Ή μήπως κάποια τρίτη, ξέχωρη
A part of us and apart from us
Something that neither of us will understand
But both will learn to live with.

Which words should I learn to speak
To describe what your smile looked like
Όταν με κοίταζες, για μια στιγμή
Πριν γυρίσεις από την άλλη και γελάσεις,
Before you reached out, in the dark,
Και με τραβήξεις κοντά σου, στο σκοτάδι,
And lean your face close to mine, in the dark,
Το δέρμα σου να κοκκινίζει σαν να ντρέπεσαι, στο σκοτάδι
Σαν να σε έκαψε κάποιος αόρατος ήλιος, στο σκοτάδι
Like it was me that burned you. In the dark.
Με ποιο σύστημα να βάλω τόνους
η να τους εγκαταλειψω μια και καλη;
Δεν ξερω αν θελω να ξερεις, ουτε λιγο
Τις διακυμανσεις της φωνης μου οταν μιλαω για σενα.
I want you to remember them without any help from me
I want you to hear my accents when you think.
Στο σκοτάδι, στο φως και στη μέση τους θέλω να σου μιλάω
Με μια γλώσσα που θα με καλύπτει και φανερώνει ταυτόχρονα
I don’t want to be hidden but I want the pretense
Να πώς σου μιλάω και με καταλαβαίνεις
Να πώς σου μιλάω και με βλέπεις, όπως είμαι
Με ακούς, όπως είμαι, το κορμί μου the palimpsest
Of a million words, κι από γλώσσες άλλο τίποτα
Κοκκινίζεις πάλι. That’s fine.
You were never prettier than this, flushed and smiling
Δεν είχε πάντα λέξη η γλώσσα για τα μάτια σου.
Δεν είχε λέξεις για πολλά, αλλά τις βρίσκει.
Ή θα τις βρει. Κάποια στιγμή.
But they won’t be for us.

(Visited 122 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.