Ήταν κάποτε ένα αγόρι
Ένα αγόρι με καθαρή ψυχή
Γαλάζια ψυχή
Που μύριζε Αύγουστο

Ήταν κάποτε ένα αγόρι ξανθό
Μ' ένα πέπλο χρυσό να του ντύνει το πρόσωπο
Πρόσωπο τρυφερό, πρόσωπο δροσερό
Με γεύση αλμύρας
Έτσι όπως νιώθεις τα κύματα

Και τα μάτια που σε κοίταζαν
Ήταν κάπως μαγικά
Δεν τα χες ξαναδεί
Άλλαζαν χρώματα
Και δεν μπορούσες να σταματήσεις να τα κοιτάς
Για να μην χάσεις ούτε ένα κομμάτι απο το συνεχώς μεταβαλλόμενο χρωματικό φάσμα

Ήταν κάποτε ένα αγόρι
Που είχε την πιο όμορφη καρδιά
Άγουρη καρδιά, αγνή
Καρδιά που ευχόσουν να σ'αγαπήσει
Να σου χαρίσει το πρώτο καλοκαίρι

χειμερινοί παραθεριστές

Πάντα πότιζα προσεκτικά τα λουλούδια στις γλάστρες μου,  τα φρόντιζα  . και τα βράδια, με τα χέρια γεμάτα νεκρά πέταλα και δάκρυα καθάριζα τη γλάστρα για το επόμενο θύμα της  . Γιατί δε μου είπες πως τα λουλούδια πεθαίνουν στις γλάστρες;  . Το σπίτι μου τώρα έχει γεμίσει άδειες γλάστρες, τα λουλούδια τα ξερίζωσα και […]

(καλημέρα)

Θέλω να σου γράψω  τώρα που δε θυμάμαι πια το χρώμα των ματιών σου  και τον ήχο της φωνής σου  . που μακραίνουν τα πρωινά που ο χρόνος διαστελλόταν  και ο χώρος συρρικνωνόταν στη διάσταση του δωματίου  . Υπήρχαν δύο χρόνοι, ένας που ήμασταν χώρια  κι ένας μαζί  . Ο πρώτος, αναμονή του δεύτερου   κι […]

τά πιό ὡραία ποιήματα δέ θά γραφτοῦν ποτέ

έκλεψες τις λέξεις των μελλοντικών μου στίχων, και τους στίχους των παλιών μου ποιημάτων και τις ποιητικές συλλογές απ’ το σπίτι μου και τη μελωδία των αγαπημένων μου τραγουδιών και τις νότες τους έκλεψες απ’ το λεξικό όλες τις λέξεις που ήθελα να σου πω και το βλέμμα μου τις κινήσεις μου τη γεύση μου […]

Τα μακρινά Αντίο

Αντίο συνοδοιπόρε και οδηγητή, αντίο Αντίο και ήδη έφυγα Εκείνοι που φεύγουν παίρνουν τη νοσταλγία Και αυτοί που μένουν κλαίνε κι οδύρονται Φεύγω συνοδοιπόρε μου, αντίο Φεύγω για μακρινούς τόπους Και εκεί θα ‘ναι πατρίδα μου Φεύγω μακρυά, καλέ μου Φεύγω, σαν ενα πουλάκι Γιατί θα πετώ από κλαδί σε κλαδί Και θα ξεριζώνω κάθε […]

εφημερόπτερα

Τα συναισθήματα είναι έντομα, μικρά σαρκοβόρα μυγάκια πετάνε άστατα στο κεφάλι σου κανιβαλίζουν τη λογική, κάθονται στις αναμνήσεις, τις λεκιάζουν ώσπου σκοντάφτουν στη συνείδηση και πέφτουν στο στόμα αφήνουν μια ξινή γεύση και κατεβαίνουν στο λαιμό ευθύνονται για το γνώριμο αίσθημα δυσφορίας και το αφυδατωμένο στόμα σου το πρωί που δε μπορείς να σηκωθείς από […]

Άτιτλο 1

Πόσο γρήγορα νύχτωσε και φέτος, ο κόσμος έχασε την λάμψη, την νιότη μα και την επιθυμία. Φωτεινά σοκάκια στεγάζουν κορμιά κρύα, κορμιά ξένα με χέρια απλωμένα. Στιγμιαίες ματιές χαιρετούν μα ποτέ δεν κοιτούν. Άσημοι πεθαίνουν καθώς το φεγγάρι σβήνει.

Περσείδες

    Μια φορά και εναν καιρό, ήταν ενα παιδάκι ζωηρό Όμορφο, ψηλό και λυγερό Πήρε παιδεία γαλλική Έμαθε απο μικρός μουσική Ηταν απο οικογένεια καλή Έπρεπε να πάρει σωστή ανατροφή Μα μεγάλωσε ο νίος, θα λεγε κανείς φτωχός Κι αν τα γράμματα που ήξερε-πολλά Ήταν τα λόγια του άσχημα, στραβά Ίσως δεν τον αγάπησαν […]

ΒΡΟΧΉ

Βρέχει αβίαστα σαν νιότη που τολμά τα πάντα σαν νιότη που κατακτά τα θέλω. Βρέχει μετάνοια για τους αμετάκλητους μα και ελπίδα για τους πονεμένους. Βρέχει στιγμές καθώς κλαίει στιγμιαία καθώς την κοιτάμε με μορφές του χτες και ήχους του αύριο. Βρέχει στους ώμους των φτωχών σαν συμπαράσταση, μα και στα ξερά χείλη των νεκρών […]

Λευτεριά στ’ανείπωτα πουλιά

 Η πληγή μου καίει, ακόμη πονά μικρό παιδί που τα βράδια κλαίει, θυμώνει μονάχη, μα το πρωί σιωπά Η πληγή μου εκεί, πηγή πια, να κλέισει δεν ξέρει, δεν ψάχνει γιατριά, ατέρμονα αναβλίζει, γάργαρα τρέχει τη περιπλανώμενη ψυχή μου ξεδιψά Μα είν’ το νερό της αλμυρό Της καίει τα σωθικά Πίνει το πικρό ποτό της […]