Ο Λύκος

Είναι αυτές οι νύχτες που θα αράξεις έξω στον παγωμένο αέρα με θέα τα σύννεφα ή το φεγγάρι, ένα τσιγάρο αναμένο, κάτι ζεστό να σου γλυκίζει το στόμα, και εκείνες τις ατελείωτες συζητήσεις που θα σε κρατήσουν εκεί μέχρι το ξημέρωμα.Και δεν θα κρυώνεις πια, θα’χεις ζεσταθεί κάπως μαγικά.Που τα χέρια σου θα’ναι μουδιασμένα απο […]

Η Μικρή Φωνή

Δεν σε άκουσα όταν μου είπες πως νιώθεις χαμένη.Δεν συντονίστηκα με την θλίψη που ένιωθες, παρά την προσπέρασα κι αυτήν σαν όλα τα άλλα, με ένα βλέμμα σαν αυτό που δίνουν τα μάτια όταν νιώθουν άβολα.Την προσπέρασα με ένα απλό “όλα θα γίνουν ξανά” ,την απέτρεψα στερώντας της το δικαίωμα να υπάρχει ως κάτι ξεχωριστό, […]

Zoom out

NEUROSIS

Η εργασία είχε ως εξής : ‘Τι σημαίνει η καραντίνα για σένα ; ‘  Decomposition Κάτι που αυτοκαταστρέφεται, μπαίνει σε διαδικασία διαλογισμού και κοινωνικής ύπνωσης- επανάληψη Δυο άνθρωποι που παίζουν ένα παιχνίδι, ζάρια ίσως Η ζωή που κυλά αναπάντεχα και εμείς τρέχουμε πίσω της Η γέννηση ενός παιδιού. Η αταξία , το χάος. Ένα σώμα […]

έντεκα

Τα τείχη των νησιών έχουν αλάτι στις ψυχές τους και κάθε φορά που τις αγγίζει ένα γυμνό χέρι, αφηγούνται σε αυτό το γυμνό χέρι την ιστορία τους. Ακους τη νυχτα τη κιθαρα να σκεπαζει την σιωπη των δρομων; Θυμάσαι καλοκαίρια με κόσμο, στην ερημιά του φθινοπώρου. Κάποιες φορές ξεχνάω να αναπνεύσω. Να τραβήξω αέρα. Να […]

εναν αιωνα μετα κι εναν αιωνα πριν.

ηχογραφώ τις ανάσες των πρωινών κυμάτων, τα όνειρα δίπλα στη θάλασσα δεν έχουν υπόσταση ούτε δέρμα, ξεφλουδίζονται όπως τα γινομένα φρούτα και τα ζουμιά τους χύνονται, πάνω στα κλειστά απο τη νύστα μάτια. Κοντά στο αλάτι βρίσκονται και οι βράχοι που δε βολεύονται ποτέ κι όλο θέση αλλάζουν και υπόσταση. Όπως γυρνουσάμε τοτε σαν εραστές […]

Μαύρη Θάλασσα

Είναι πολύ όμορφο να αγαπάς κάποιον και εξίσου άσχημο να μην σ’ αγαπά. Η έλλειψη ολοκλήρωσης του συναισθηματος που κατά κόρον γεμίζει και συνδέει τους ανθρώπους γίνεται μαύρο πέπλο για την ζωή σου, γι’ αυτά που νιώθεις κι αυτά που αγγίζεις. Βλέπεις μαύρο ό,τι όλοι γύρω σου βλέπουν πολύχρωμο. Αγγίζεις τραχύ ό,τι όλοι γύρω σου […]

Fibromyalgia

Ο F. με κοιτούσε με τα μεγάλα μυωπικά του μάτια και το τεράστιο χαμόγελο του. Κάθε του κίνηση ανέδινε μια ευωδιά γιασεμιού ανάκατης με ζεστό ψωμί και τον ιδρώτα εκείνου του ανθρώπου που είναι μόνιμα ερωτευμένος. ‘Το σώμα μου πονάει’ μου είπε, όταν ξυπνώ το πρωί. Όλο το βράδυ σφίγγομαι. Σκέφτομαι και σφίγγομαι. Μένω εκεί […]

Ο άντρας στις ράγες

Τον έλεγαν Έντυ. Η καταγωγή του ήταν από το Αργυρόκαστρο της Αλβανίας, αλλά τα τελευταία 30 χρόνια και βάλε ζει στην Αθήνα, και εργάζεται εδώ, στα τρένα. Φροντίζει τις ράγες. Καθιστική δουλειά με πολλά σκυψίματα ανά καιρούς που του προκαλούν πόνους στην πλάτη. ”Πρέπει να σταματήσεις να σκύβεις” του είχε πει ο γιατρός, ή να […]

Ανθρωποπέτρες

Ένας τυχαίος περίπατος σε μια πόλη ή σ’ ένα φαράγγι τέμνονται φευγαλέα. Το κλειδί είναι η παρατηρητικότητα. Πέτρινα μουντά πρόσωπα ίσα που ξεχωρίζουν δίπλα σε βότσαλα που λιάζονται, συνθέτοντας απροσδόκητα απατηλά τοπία. Ίσως κάπου οι άνθρωποι κι οι πέτρες να μοιάζουν. Όλες από παρόμοια υλικά αλλά τόσο διαφορετικές μεταξύ τους. Κάθε πέτρα και μια μοναδική […]

‘Ένας άντρας, δεν έχει καμία απολύτως γαμημένη ελπίδα μόνος του’.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Καπνίζω συνέχεια, κάθισα πάλι κάτω με βαριά ανάσα, έξω απ’ το μπαλκόνι η πόλη κινείται. Γυρνώντας από χώρο σε χώρο, μέσα έξω μέσα μέσα έξω μέσα έξω έξω μέσα. Σαν μάνικα που πετάει νερό προς όλες τις κατευθύνσεις ή σαν το σύμπαν που επεκτείνεται συνεχώς. Καμιά ωδή προς το ανικανοποίητο δεν φέρνει ικανοποίηση. Αφήνω […]

Δημιουργώντας ένα Νόημα

 <<Διάβασα μια θεωρία κάποτε, ότι η ανθρώπινη νοημοσύνη είναι σαν τα φτερά του παγονιού. Απλώς μια υπερβολική επίδειξη που προορίζεται για να ελκύσει το ταίρι του. Όλη η τέχνη, η λογοτεχνία, λίγο από Μότσαρτ, Γουίλιαμ Σέξπιρ και το κτίριο Εμπάιρ Στέιτ είναι απλώς μια περίτεχνη τελετή ζευγαρώματος. Ίσως δεν μετράει το ότι έχουμε καταφέρει τόσα […]