εναν αιωνα μετα κι εναν αιωνα πριν.

ηχογραφώ τις ανάσες των πρωινών κυμάτων, τα όνειρα δίπλα στη θάλασσα δεν έχουν υπόσταση ούτε δέρμα, ξεφλουδίζονται όπως τα γινομένα φρούτα και τα ζουμιά τους χύνονται, πάνω στα κλειστά απο τη νύστα μάτια. Κοντά στο αλάτι βρίσκονται και οι βράχοι που δε βολεύονται ποτέ κι όλο θέση αλλάζουν και υπόσταση. Όπως γυρνουσάμε τοτε σαν εραστές […]

Μαύρη Θάλασσα

Είναι πολύ όμορφο να αγαπάς κάποιον και εξίσου άσχημο να μην σ’ αγαπά. Η έλλειψη ολοκλήρωσης του συναισθηματος που κατά κόρον γεμίζει και συνδέει τους ανθρώπους γίνεται μαύρο πέπλο για την ζωή σου, γι’ αυτά που νιώθεις κι αυτά που αγγίζεις. Βλέπεις μαύρο ό,τι όλοι γύρω σου βλέπουν πολύχρωμο. Αγγίζεις τραχύ ό,τι όλοι γύρω σου […]

Fibromyalgia

Ο F. με κοιτούσε με τα μεγάλα μυωπικά του μάτια και το τεράστιο χαμόγελο του. Κάθε του κίνηση ανέδινε μια ευωδιά γιασεμιού ανάκατης με ζεστό ψωμί και τον ιδρώτα εκείνου του ανθρώπου που είναι μόνιμα ερωτευμένος. ‘Το σώμα μου πονάει’ μου είπε, όταν ξυπνώ το πρωί. Όλο το βράδυ σφίγγομαι. Σκέφτομαι και σφίγγομαι. Μένω εκεί […]

Ο άντρας στις ράγες

Τον έλεγαν Έντυ. Η καταγωγή του ήταν από το Αργυρόκαστρο της Αλβανίας, αλλά τα τελευταία 30 χρόνια και βάλε ζει στην Αθήνα, και εργάζεται εδώ, στα τρένα. Φροντίζει τις ράγες. Καθιστική δουλειά με πολλά σκυψίματα ανά καιρούς που του προκαλούν πόνους στην πλάτη. ”Πρέπει να σταματήσεις να σκύβεις” του είχε πει ο γιατρός, ή να […]

Ανθρωποπέτρες

Ένας τυχαίος περίπατος σε μια πόλη ή σ’ ένα φαράγγι τέμνονται φευγαλέα. Το κλειδί είναι η παρατηρητικότητα. Πέτρινα μουντά πρόσωπα ίσα που ξεχωρίζουν δίπλα σε βότσαλα που λιάζονται, συνθέτοντας απροσδόκητα απατηλά τοπία. Ίσως κάπου οι άνθρωποι κι οι πέτρες να μοιάζουν. Όλες από παρόμοια υλικά αλλά τόσο διαφορετικές μεταξύ τους. Κάθε πέτρα και μια μοναδική […]

‘Ένας άντρας, δεν έχει καμία απολύτως γαμημένη ελπίδα μόνος του’.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Καπνίζω συνέχεια, κάθισα πάλι κάτω με βαριά ανάσα, έξω απ’ το μπαλκόνι η πόλη κινείται. Γυρνώντας από χώρο σε χώρο, μέσα έξω μέσα μέσα έξω μέσα έξω έξω μέσα. Σαν μάνικα που πετάει νερό προς όλες τις κατευθύνσεις ή σαν το σύμπαν που επεκτείνεται συνεχώς. Καμιά ωδή προς το ανικανοποίητο δεν φέρνει ικανοποίηση. Αφήνω […]

Δημιουργώντας ένα Νόημα

 <<Διάβασα μια θεωρία κάποτε, ότι η ανθρώπινη νοημοσύνη είναι σαν τα φτερά του παγονιού. Απλώς μια υπερβολική επίδειξη που προορίζεται για να ελκύσει το ταίρι του. Όλη η τέχνη, η λογοτεχνία, λίγο από Μότσαρτ, Γουίλιαμ Σέξπιρ και το κτίριο Εμπάιρ Στέιτ είναι απλώς μια περίτεχνη τελετή ζευγαρώματος. Ίσως δεν μετράει το ότι έχουμε καταφέρει τόσα […]

Αυτόματη ανορθόγραφη (Μαύρο)

Ακινητος ταξιδιώτης. Δε δούλευαν οι φωνές και αποφάσισα να σου στείλω. Σε αμάξι μαύρο κλειστό που τρέχει με μανία και σφυρίζει. Σε μια πιλωτη τετραγωνη και υπαίθρια που ίπταται και στην απεναντι πλευρά βλέπεις φίλους και χαμόγελα να σε χαιρετούν μα καθώς τρέχεις να τους προλάβεις στη στροφή εξαφανιζονται και εμφανίζονται πάλι απ την απεναντι […]

Χανόμαστε για να βρεθούμε

Χάνομαι που και που στην πόλη. Διασχίζω τους δρόμους χιαστή και βάζω τον εαυτό μου να παρατηρήσει τις βιτρίνες των μαγαζιών που έχουν μια καλλιτεχνική πινελιά και να απομνημονεύσει τα ονόματα των σημαντικών δρόμων. Βρίσκω μια άλλη πόλη μέσα στην πόλη μου. Χάνομαι τα μεσημέρια στην ατάκα κάποιου στη δουλειά που είπε ”Θέλω να ξεχωρίζω […]

Η μικρή μου στιγμή

Είμαι ο άνθρωπος της μικρής στιγμής, που στα μάτια μου μοιάζει τεράστια. Τις μεγάλες και πολυσήμαντες δε τις θέλω γιατί συζητιούνται τόσο που στα μισά του γεγονότος χάνουν τη σημασία τους. Τις μεγάλες τις βιώνω σαν ΠΑΦΦΦ και μετά το τίποτα. Οι μικρές όμως έχουν τη μορφή που θέλω εγώ, το χρώμα και τη δική […]