‘Ένας άντρας, δεν έχει καμία απολύτως γαμημένη ελπίδα μόνος του’.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Καπνίζω συνέχεια, κάθισα πάλι κάτω με βαριά ανάσα, έξω απ’ το μπαλκόνι η πόλη κινείται. Γυρνώντας από χώρο σε χώρο, μέσα έξω μέσα μέσα έξω μέσα έξω έξω μέσα. Σαν μάνικα που πετάει νερό προς όλες τις κατευθύνσεις ή σαν το σύμπαν που επεκτείνεται συνεχώς. Καμιά ωδή προς το ανικανοποίητο δεν φέρνει ικανοποίηση. Αφήνω […]

Δημιουργώντας ένα Νόημα

 <<Διάβασα μια θεωρία κάποτε, ότι η ανθρώπινη νοημοσύνη είναι σαν τα φτερά του παγονιού. Απλώς μια υπερβολική επίδειξη που προορίζεται για να ελκύσει το ταίρι του. Όλη η τέχνη, η λογοτεχνία, λίγο από Μότσαρτ, Γουίλιαμ Σέξπιρ και το κτίριο Εμπάιρ Στέιτ είναι απλώς μια περίτεχνη τελετή ζευγαρώματος. Ίσως δεν μετράει το ότι έχουμε καταφέρει τόσα […]

Αυτόματη ανορθόγραφη (Μαύρο)

Ακινητος ταξιδιώτης. Δε δούλευαν οι φωνές και αποφάσισα να σου στείλω. Σε αμάξι μαύρο κλειστό που τρέχει με μανία και σφυρίζει. Σε μια πιλωτη τετραγωνη και υπαίθρια που ίπταται και στην απεναντι πλευρά βλέπεις φίλους και χαμόγελα να σε χαιρετούν μα καθώς τρέχεις να τους προλάβεις στη στροφή εξαφανιζονται και εμφανίζονται πάλι απ την απεναντι […]

Χανόμαστε για να βρεθούμε

Χάνομαι που και που στην πόλη. Διασχίζω τους δρόμους χιαστή και βάζω τον εαυτό μου να παρατηρήσει τις βιτρίνες των μαγαζιών που έχουν μια καλλιτεχνική πινελιά και να απομνημονεύσει τα ονόματα των σημαντικών δρόμων. Βρίσκω μια άλλη πόλη μέσα στην πόλη μου. Χάνομαι τα μεσημέρια στην ατάκα κάποιου στη δουλειά που είπε ”Θέλω να ξεχωρίζω […]

Η μικρή μου στιγμή

Είμαι ο άνθρωπος της μικρής στιγμής, που στα μάτια μου μοιάζει τεράστια. Τις μεγάλες και πολυσήμαντες δε τις θέλω γιατί συζητιούνται τόσο που στα μισά του γεγονότος χάνουν τη σημασία τους. Τις μεγάλες τις βιώνω σαν ΠΑΦΦΦ και μετά το τίποτα. Οι μικρές όμως έχουν τη μορφή που θέλω εγώ, το χρώμα και τη δική […]

Βροχή

Σφηνωμένα όνειρα σε μια περίοδο εννέα μηνών Σφηνωμένες σκέψεις που έκανες για πρώτη φορά ενώ περπατούσες για την δουλειά και δεν πρόλαβες να ολοκληρώσεις Συμπιεσμένες συζητήσεις για το τι είναι ζωή και χιλιάδες συνειδητοποιήσεις του ότι ίσως δεν έχει νόημα Συμπιεσμένος θυμός, συμπιεσμένη όλη η λάμψη στα μάτια της που ποτέ δεν πρόλαβες να χορτάσεις […]

Τροφή για κοράκια

Η νύχτα μοιάζει γρήγορη και φευγαλέα, φωτογραφίες για τις οποίες κανείς δεν νοιάστηκε παρά μόνο ο φωτογράφος, κείμενα που δεν έπρεπε να γραφτούν όμως τα έγραψε ένας συγγραφέας ταπεινωμένος από την φόρα της περιστροφικής γης και της ανθρώπινης έλξης. Είναι οι ώρες που δεν είναι αρκετές και οι μέρες που μικραίνουν για να γίνουν και […]

Αστική Μοίρα

Όταν γράφω είναι σαν να χρωματίζω τους τοίχους της παράνοιας μου, αυτής της καταναγκαστικής σκέψης που με θέλει βασιλιά δίχως στέμμα, αφεντικό χωρίς δουλειά. Δεν είμαι εγώ που αναζητάω το κάτι, ούτε είμαι αυτός με τις απαντήσεις, δεν εξουσιάζω τίποτα και μοιάζω πιο πολύ με ένα φύλλο στον άνεμο έρμαιο των αέρηδων . Ο λόγος […]

Αν υπήρχαμε εδώ

Καλησπέρα, Ας υποθέσουμε ότι είμαστε μονάχα δύο εδώ. Εγώ που γράφω και εσύ που διαβάζεις. Τότε το μόνο που μας ενώνει εμάς τους δύο δεν είναι παρά εκείνες οι λέξεις που ακούγονται  τώρα, αυτές οι φράσεις που γράφω και διαβάζεις, που εγώ τοποθετώ και  εσύ τους δίνεις σημασία. Δεν πρόκειται για συζήτηση φυσικά, γιατί στην πραγματικότητα κάθομαι […]

Άγχος

Περπατάω σε ένα δρόμο, χωματόδρομο, μόνη. Δεν ξέρω τι μέρα είναι. Το χώμα κάτω σηκώνει σκόνη που και που και ο ήλιος καίει! Έγώ είμαι πολύ κουρασμένη και δεν θέλω να συνεχίσω να βαδίζω. Θέλω να κάτσω κάτω, στη μέση του δρόμου με το κεφάλι ανάμεσα στα πόδια και να αφήσω τον ήλιο να με […]

Μαγικό

Ένας χάρτης πορφυρός που κρύβει μέρη του θανάτου μια σκιά στο πέρα πέλαγος ένα δροσερό σταφύλι, καλοκαίρι κι ένα γόνατο κλειστό, στο δίχτυ κέλυφος κουπιά ανίκανα με μούχλα καμωμένα μες σε βάρκα που ‘χει σταματήσει από καιρό είχα στα χέρια μου τα πάντα κρατημένα λίγο χιόνι λίγο ήλιο κι ουρανό Θα ‘ρθει και σε σένα […]