Dedication: To Beatrice

“I don’t know how to talk to you without a script between us.”

ΠΡΟΣΩΠΑ:
Κιτ, 25 χρονών, συγγραφέας, περιστασιακά δημοσιογράφος, ψεύτρα
Ο, ηθοποιός, 35 29 27 χρονών, ψεύτης
Λ, ερωτευμένος
Βεατρίκη, 28 χρονών, ποιήτρια, ηθοποιός, αλλά όχι ερωτευμένη

ΣΚΗΝΗ 1η

(Άδεια σκηνή. Χωρίς αντικείμενα ή ιδιαίτερα σκηνικά.  Μπαίνει η Βεατρίκη, πιάνοντας τα μαλλιά της κότσο. Την ακολουθεί ο Λ. κουμπώνοντας το πουκάμισό του. Δεν φοράνε μοντέρνα ρούχα, αλλά είναι δύσκολο να προσδιορίσεις εποχή. )

Λ:Νομίζω ότι σ’αγαπώ.

Βεατρίκη: (του χαμογελάει) Πάντα νομίζεις ότι μ’ αγαπάς, Λ. 

Λ: Μην κοροιδεύεις την αγάπη μου Βεατρίκη!

Βεατρίκη: Δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου, με συγχωρείς.

Λ: Σε συγχωρώ. Φυσικά. Βεατρίκη, πώς να μην σε συγχωρέσω όταν σ’ αγαπώ τόσο;

Βεατρίκη: (γελάει) Φυσικά. Δεν ξέρω γιατί περίμενα διαφορετική απάντηση. Δεν το νομίζεις πια;

Λ: Σ’ αγαπώ. Σίγουρα. Βεατρίκη σε παρακαλώ.

Βεατρίκη: Πόσες φορές θα κάνουμε την ίδια συζήτηση; 

Ο: (μαζί της, off) Πόσες φορές θα κάνουνε την ίδια συζήτηση;

(Στο τέλος της φράσης της η Βεατρίκη παγώνει. Το ίδιο και ο Λ. Σκοτάδι πάνω τους και βγαίνουν από τη σκηνή. Μπαίνουν ο Ο και η Κιτ. Ο Ο. κρατάει το χειρόγραφο της Κιτ. Εκείνη κάθεται σε αναπηρικό καροτσάκι.)

Ο: Όλο το ίδιο πράγμα γράφεις. Ο Λ είναι πάντα ερωτευμένος και γκρινιάζει, η Βεατρίκη προσπαθεί να μην τον πληγώσει. ΟΚ, βαρέθηκα ήδη.

Κιτ: Δεν το κάνω συνέχεια!

Ο: Με δουλεύεις; «Το διαμέρισμα» ήταν για μια δυναμική γυναίκα αφοσιωμένη στη δουλειά της και τον αδύναμο, βαρετό άντρα της που την αγαπάει με όλη του την καρδιά. Εδώ, σ’αυτό, η Βεατρίκη σου είναι σαν να προσπαθεί να γίνει όσο το δυνατόν πιο διαφορετική από την Δαντική της νονά και ο Λ είναι φλούφλης, στο «Various Formal Dresses» από την άλλη…

Κιτ: Αυτό μου είχες πει ότι ήταν καλό!

Ο: Σου έχω πει πολλά πράγματα, αυτό δεν τα κάνει πραγματικά.

Κιτ: (του παίρνει το κείμενο από το χέρι και γυρνάει την καρέκλα της από την άλλη) Έχεις βαλθεί να με νευριάσεις σήμερα. Αν δεν σ’ αρέσει πες το μου και θα το δώσω αλλού…

Ο: Μπορείς αλλά ποιός θα παίξει τους φλούφλιδες σου καλύτερα από μενα; (σκύβει από πάνω της και την φιλάει) Διάβασε μου κι άλλο.

Κιτ: Τι νούμερα που είστε εσείς οι ηθοποιοί ρε γαμώτο.

(Ο Ο. σπρώχνει την καρέκλα της πίσω στις κουΐντες. Φωτίζεται ο Λ. Κοιτάει το κοινό, προβάρει τα λόγια του. )
ΣΚΗΝΗ 2η

Κιτ: (Off) Πράξη Τρίτη.

Λ: Αγαπημένη μου Βεατρίκη. Πολυαγαπημένη μου Βεατρίκη. (ξεροβήχει, κάνει τη φωνή του λίγο πιο βαριά.) Α, Βεατρίκη.Τι έκπληξη, δεν περίμενα να σε δω εδώ

 Βεατρίκη: (ακουμπισμένη στον τοίχο, τον κοιτάει χαμογελώντας) Ναι, δεν συχνάζω καθόλου έξω από το σπίτι μου.

Λ: (τινάζεται) Βεατρίκη! 

Βεατρίκη: Ναι, το καλύψαμε αυτό. 

Λ: Δεν έπρεπε να το δεις αυτό. Συγνώμη Βεατρίκη.

Βεατρίκη: Ναι το υποπτεύθηκα. Ήθελες να μου πεις κάτι νομίζω; 

Λ: Ναι. (παύση) Βεατρίκη Θέλω να μιλήσουμε.

Βεατρίκη: Κι εγώ. 

Λ: (κατευθείαν) Το δικό μου μπορεί να περιμένει. Οι κυρίες προηγούνται.

Βεατρίκη: Δεν ξέρω πώς ακριβώς να στο πω. (παύση) Λ φεύγω.  

Λ: Φεύγεις;Τι εννόεις φεύγεις;

Βεατρίκη: Φεύγω Λ, μια λέξη που εδώ σημαίνει αναχωρώ, που προαναγγέλει ένα αντίο και υπονοεί ένα εις το επανειδείν.

Λ: (παύση)

Βεατρίκη: Πετάω αύριο για Λονδίνο, για αρχή. Έπρεπε να στο πω πιο νωρίς αλλά είχαμε τόσο καιρό να μιλήσουμε και δεν ήθελα να σου το μεταφέρω από το τηλέφωνο…

Λ: (παύση)

Βεατρίκη: Δεν πάω χωρίς λόγο. Έχω δεύτερη οντισιόν για ένα ανέβασμα της Αρκαδίας σε μία βδομάδα.

Λ: (την κοιτάει) Τι; Βεατρίκη αυτό είναι σπουδαίο! Έπρεπε να μου το πεις από την αρχή!

Βεατρίκη: Αχ! Χαίρομαι που δεν έμεινες θυμωμένος! Ο Μπέρναρντ δεν πίστευε ότι θα το έπαιρνες καλά.

Λ: Ο Μπέρναρντ;Το έχεις ήδη πει στο Μπέρναρντ;

Βεατρίκη: Φυσικά, ήταν το πρώτο άτομο που το έμαθε. 

Λ: Φυσικά.

Βεατρίκη: Λ. Εγώ και ο Μπερναρντ είμαστε μαζί. Είναι σοβαρό. Δεν θα έφευγα χωρίς αυτόν. 

Λ: Απλά νόμιζα.

Βεατρίκη: Όχι. 

Λ: Λάθος μου τότε. 

Βεατρίκη: Λ, το ξέρω ότι δεν τον συμπαθείς αλλά κάνε τουλάχιστον μια προσπάθεια.  

Λ: Απλά μου διέφυγε για μια στιγμή. 

Βεατρίκη: (κουρασμένη) Τι με ήθελες εσύ;

Λ: Το βιβλίο μου. Μίλησα με έναν εκδότη και του άρεσε. Θα το δημοσιεύσουν. Σύντομα.

Βεατρίκη: (χειροκροτάει και τον αγκαλιάζει χαρούμενη) Αυτό είναι καταπληκτικό! Με το που βγει πρέπει να μου στείλεις ένα αντίγραφο!

Λ: Φυσικά, φυσικά…

Βεατρίκη: Χαίρομαι τόσο πολύ που πάνε καλά τα πράγματα και για τους δυο μας επιτέλους!

Λ: (χαμογελάει, λίγο ψεύτικα) Κι εγώ το ίδιο.

(χτυπάει τηλέφωνο, η Βεατρίκη το σηκώνει και κάνει δυο βήματα πιο πέρα. Ο Λ βγάζει ένα μικρό κουτί από την τσέπη του και το κοιτάει)

Ο: (off) Κλισέεεε

(παγώνουν, ο Ο σπρώχνει πάλι την Κιτ μέσα)

Κιτ: Κλισέ είσαι και φαίνεσαι! Μαλάκα. Να σε δω να γράφεις καλύτερο.

Ο: Δεν μπορώ να πω ότι με εξέπληξε ιδιαίτερα το τέλος.

Κιτ: Ποιος σου είπε ότι τελείωσα;

Ο: Έχω δει άλλα 100 έργα με την ίδια σκηνή ξανά και ξανά Κιτ. Ο ένας φεύγει και ο άλλος μένει πίσω με ένα δαχτυλίδι και μια σπασμένη καρδιά. Φτηνή συγκίνηση. Τα ερωτικά έργα πρέπει επιτέλους να αρχίσουν να τελιώνουν όπως πρέπει.

Κιτ: Και πώς «πρέπει» να τελειώνουν λοιπόν;

Ο: Αλλιώς.

Κιτ: Το όραμα σου με σοκάρει.

Ο: Εσύ έχεις τα οράματα. Εγώ θα τους σκότωνα όλους.

Κιτ: (γελάει) Ψεύτη.

Ο: (χαμογελάει κι αυτός ) Όλους εκτός από αυτόν που θα έπαιζα εγώ.

Κιτ: Έτσι τελειώνει για σένα η αγάπη λοιπόν; Όλοι νεκροί εκτός από τον ερωτευμένο; Λίγο σκληρό δεν βρίσκεις;

Ο: Όταν το μόνο σου χαρακτηριστικό είναι ότι είσαι ερωτευμένος δεν σου αξίζει καν ένας καλός σκηνικός θάνατος.

Κιτ: Κάτι τέτοια μου έλεγες και νόμιζα ότι είσαι σοβαρός άνθρωπος.

Ο: Πώς τελειώνει για σένα η αγάπη λοιπόν; Δεν μου διάβασες το τέλος ακόμα.

Κιτ: Θα στο είχα διαβάσει αν δεν πεταγόσουν κάθε πέντε λεπτά σαν την πορδή.

Ο: Κιτ, τι γλώσσα είναι αυτή! Με σοκάρεις, νόμιζα ότι είσαι κορίτσι κάποιου επιπέδου. (χτυπάει το τηλέφωνο του και απομακρύνεται)

Κιτ: (τον κοιτάει που φεύγει και τσουλάει την καρέκλα της στην άκρη της σκηνής καθώς βγαίνει ο Λ από τα παρασκήνια.)

(παύση. Η Κιτ περιμένει να γυρίσει ο Ο.)

(παύση. Δεν έρχεται. Ο Λ. Έχει πάρει την θέση του στην σκηνή ακίνητος.)

(επιτέλους η Κιτ διαβάζει)

Πράξη Πέμπτη, Σκηνή Τέταρτη. Ο Λ, μόνος του στη σκηνή, κέντρο. Απευθύνεται στο κοινό. Έχουμε να τον δούμε από το τέλος της Τρίτης Πράξης, την αποχώριση της Βεατρίκης. Είναι ντυμένος καλά και κρατάει ένα ποτήρι σαμπάνια. Έχει μόλις δημοσιευτεί το βιβλίο του.

 

ΣΚΗΝΗ  3η

Λ: Σας ευχαριστώ όλους που ήρθατε. Δεν το περίμενα ποτέ ότι θα ήσασταν όλοι εδώ, να ακούσετε αυτά που έχω να πω, να διαβάσετε αυτά που έχω γράψει.

 (παύση κοιτάει το κοινό και χαμογελάει)

Δεν ξέρω τι συνηθίζεται σε τέτοιες περιστάσεις. Σκέφτηκα να σας διαβάσω ένα απόσπασμα από το βιβλίο μου αλλά δεν υπάρχει λόγος, θα το διαβάσετε μόνοι σας σύντομα.

Οπότε νομίζω ότι θα διαβάσω κάτι άλλο, καλύτερο.

Κάποιοι από σας ίσως και να το αναγνωρίσετε.

Κιτ: (από το σκοτάδι) Παίρνει βαθιά αναπνοή, αυτά που σκοπεύει να πει του είναι δύσκολα.

Λ: The night has a thousand eyes,/ And the day but one; / Yet the light of the bright world dies / With the dying sun. / The mind has a thousand eyes, / And the heart but one: / Yet the light of a whole life dies / When love is done.

(Σταματάει, σκουπίζει τα μάτια του.)

Είχα μια άλλη αφιέρωση στο νου μου γράφοντας αυτό το βιβλίο. Κάτι όμορφο και μυστηριώδες, μια πρόταση, μια ελπίδα, μια ευχή. Αλλά δυστυχώς τό μόνο που μπορώ πλέον να πω είναι: Αυτό το βιβλίο είναι αφιερωμένο στην Βεατρίκη, τον Μπέρναρντ, και όλους όσους ήταν στο αεροπλάνο μαζί τους. Σας ευχαριστώ πολύ. Καληνύχτα.

(Σκοτάδι σιγά σιγά φωτίζεται η Κιτ. Ο Ο. Είναι στην άλλη πλευρά της σκηνής, βάζει το κινητό του στην τσέπη και την πλησιάζει.)

Ο: Αποκλείεται να το είχες γράψει έτσι από την αρχή.

Κιτ: Με έπιασες, περίμενα να δω τι θα πεις για να κλέψω την ιδέα σου. Ξανάγραψα δύο πράξεις καθώς στις διάβαζα.

(Ο Ο. Σκύβει και της παίρνει τα χαρτιά από τα χέρια. Διαβάζει. Την κοιτάει.)

Ο: (κοροϊδευτικά) Λίγο σκληρό το τέλος σου δεν βρίσκεις;

Κιτ: Φροντίζω να ευχαριστώ πάντα το κοινό μου, και ο ηθοποιός που θέλω να παίξει τον Λ είναι λίγο περίεργος…

Ο: Περίεργος ε;

Κιτ: Τελείως. Θέλει να κάνει πάντα φινάλε, μόνος του σε μια άδεια σκηνή. Είναι λίγο θλιβερό.

Ο: (με ψεύτικη υπερβολική προφορά) Οh really?

Κιτ: (Γελάει) Κλόουν.

Ο: Μ’ αγαπάς.

Βεατρίκη: (φωτίζεται στην άκρη της σκηνής, καθισμένη μπροστα από μια γραφομηχανη. Γράφει.) Είναι η πρώτη φορά που έχουν αναφέρει αυτή τη λέξη. Πέφτει ανάμεσα τους. Η ατμόσφαιρα αλλάζει και κανείς δεν ξέρει πώς να φερθεί πια. Μετά από παύση η Κιτ μιλάει.

Κιτ: Ναι, για τις αμαρτίες μου.

Βεατρίκη: Παύση. Μεγάλη παύση. Αρκετή ώστε να χαθούν ευκαιρίες, να κλείσουν πόρτες.

Ο: Κι εγώ. Το ξέρεις έτσι;

Κιτ: (προσπαθεί να χαμογελάσει αλλά βγαίνει λίγο ψεύτικο) Ο, εσύ πρέπει να αγαπάς τις αμαρτίες σου. Δεν έχεις και τίποτα άλλο.

Ο: (σκύβει μπροστά της. Αυτή κοιτάει το κείμενο της. Η Βεατρίκη γράφει.) Κιτ. Το ξέρεις έτσι;

Βεατρίκη: Σκοτάδι. (Σκοτάδι.) Αυλαία. (Αυλαία)

ΤΕΛΟΣ

(Visited 40 times, 1 visits today)

2 comments:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.