Momentum

Καταστρέφομαι όμορφα μπροστά στα καμώματα του είδους μου, καταστρέφω ότι έχω και αφού δεν έχω τίποτα καταστρέφω ότι υπάρχει. Μουσική στα αυτιά μου, ένα απέραντο περιβόλι η καρδιά μου, με κάθε λογής λουλούδια, που φλέγεται ενώ αδυνατώ να την σώσω. Πνίγομαι στον καπνό, στην τελευταία μου προσπάθεια, τι έχει απομείνει?

Από ακτή σε ακτή πέρα απ’τον ωκεανό δείξτε μου την ύπαρξη.  Πέφτοντας στο κενό μεταξύ εμένα και του σύμπαντος, οι γαλαξίες στροβιλίζουν στα ματωμένα μας βλέφαρα και μια δοτικότητα με αφήνει παγωμένο σκάβοντας την ψυχή μου για διέξοδο.

Δεν ξέρω τι κάνω λάθος, ανέχομαι και όσο ανέχομαι φθείρομαι και κατρακυλάω, αυτό είναι ο άνθρωπος, αυτή είναι η ιστορία μας.

Τα ορεινά χωριά στέκουν ακίνητα στο ύψωμα του ουρανού πριν γεμίσει ομίχλη το τοπίο κι εμείς, σαν να τρέχουμε από κάτι να ξεφύγουμε, αλλάζουμε παραστάσεις πάνω στον φλοιό της γης.

Χορεύω μέσα στα παπούτσια της τραγικότητας και το κουστούμι μου γίνεται πνοή, γίνεται τραγούδι που δεν τελειώνει, ο πυρετός ανεβαίνει και χύνομαι όπως οι καταρράκτες, χύνομαι όπως το σπέρμα, με ένα momentum τζαζίστικο και αυτοσχέδιο.

Γδύσου, απόψε είναι η τελευταία νύχτα που μπαίνει η μάσκα, όχι άλλα ψέματα, όχι άλλες αλήθειες, ζήσε ότι υπάρχει μπροστά σου και μαρτυράει την ύπαρξη αυτού του κάτι. Όσο προσπαθώ να ξεχάσω την γνώση του εαυτού, το απύθμενο πιθάρι του αγνώστου, σέρνω το πτώμα μου έξω από τον τάφο, υπνωτισμένος από ένα φλάουτο και μια λούπα γίνομαι τρένο που πάνω σε ξεχειλωμένες ράγες σκίζει τον ουρανό. Στο πέλαγος κάνω μανούβρες κι ο γλάρος μου πετάει γύρω με μια απίστευτη θέληση για ζωή που θα κοιμηθεί μαζί μου, θα ονειρευτεί μαζί μου το ανεκπλήρωτο μα θα ξυπνήσει αλλού σε άλλα χέρια που δεν έχουν τίποτα πιο ιερό από την ιδιοκτησία.

Αυτή είναι η τελευταία σελίδα, αύριο είναι μια άλλη μέρα, μια καλή μέρα μια κενή μέρα, μια γεμάτη όνειρα μέρα μια μέρα που οι ήττες ξεπερνάνε τις νίκες κατά πολύ και το ξέρεις πια πως δεν ωφελεί, έχεις ξαναβρεθεί εκεί μα αυτή η χαρά θα δώσει την θέση της στην πλήξη και δεν θα υπάρχει αρκετός χώρος για τους δαίμονες, ενώ θα είσαι εκεί, στη μέση του δωματίου σαν ξεχαρβαλωμένη σανίδα φαγωμένη απ’το σαράκι, έτοιμη να πέσει στην φωτιά, οι δαίμονες θα έχουν νικήσει, όμως όχι χωρίς μάχη.

(Visited 95 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.