6πμ

Προσοχή στο κενό. Όχι μεταξύ συρμού και αποβάθρας Το κενό του κυριακάτικου απογεύματος Κάπου μετά το δειλινό Κολυμπάω στο τσιμέντο και ξεδιψάω με τη βροχή Τρώω για πρωινό τα κατακάθια του χρόνου, για μεσημέρι λίγο ουρανό και το βράδυ σιωπή Καμιά φορά με πείραζαν στο στομάχι. Τώρα τα συνήθισα. Το μόνο που δε χωνεύω είναι […]

Πεταλούδες

“Εγώ όταν οι άλλοι μου κλείνανε τα μάτια, έσκυβα και έβλεπα από ψηλά την γυμνή αλήθεια. Και όταν οι άλλοι γέλαγαν με τα γελοία όνειρα μου εγώ απλά χαμογελούσα. Γιατί ήξερα ότι θα πραγματοποιηθούν.. Άμα δεν μάθεις να ονειρεύεσαι, δεν θα μάθεις να χρωματίζεις την ζωή σου. Τα όνειρα είναι για αυτούς που ζουν, όχι […]

Καλή βδομάδα

Κάποια Κυριακή μεσημέρι θα ξυπνήσω θα θυμηθώ πως πρέπει να ζήσω θα το αναβάλλω για αύριο Θα σύρω το κορμί μου μέχρι το μπάνιο και θα βρέξω το πρόσωπό μου. Θα γυρίσω στο κρεβάτι. Οι κουρτίνες σαφώς κλειστές, μέχρι να νυχτώσει που και τότε θα είναι κλειστές. Κύριες και κύριοι, μια σοβαρή ανακοίνωση: «Ο άνθρωπος […]

Εκείνος που

Παράκουσε τις εντολές που του εδόθησαν Και βρήκε γιατρειά μες το λικέρ Ποιος ήταν ξέχασε και δεν τον ένοιαζε Που του φόρτωσαν τα εγκλήματα του χάρου Σαν είδε πως το χώμα ήταν νωπό Και μύρισε μυρμήγκια και χορτάρι Θυμήθηκε τις εντολές που είχε πάρει Και άρχισε να κλαίει και να γελά Το θέμα δεν ήταν […]

Manifesto

Ο καλλιτέχνης οφείλει να γνωρίζει πως οι καλές τέχνες είναι άχρηστα αντικείμενα. Ο καλλιτέχνης πρέπει να πιστεύει στην ισοροποία και το χάος. Ο καλλιτέχνης πρέπει να έχει ιδέες αλλά να μην τις πραγματοποιεί ποτέ. Τα υλοποιημένα έργα τέχνης αποτελούν τα ίχνη της καλλιτεχνικής του δραστηριότητας στο πέρασμα του χρόνου και επομένως αποκαλύπτουν την αδυναμία του […]

Ένα αισιόδοξο απόγεμα στα μέσα του Φλεβάρη

Ο ήλιος μια εμφανίζεται γυμνός, μια κρύβεται πίσω απ’ τις γκρίζες και ροζ νεφέλες, κι ο ουρανός παίρνει σιγά σιγά τα χρώματα της πτώσης – το σκούρο μπλε, το κόκκινο, το μαύρο. Οι ανθρώποι περπατούν με τα μπουφάν και τα σακάκια τους, κατεβαίνουν απ’ τα πεζοδρόμια και βαδίζουνε στους δρόμους, κοιτάνε ψηλά, ήρεμοι, σηκώνουνε τα […]

Χανόμαστε για να βρεθούμε

Χάνομαι που και που στην πόλη. Διασχίζω τους δρόμους χιαστή και βάζω τον εαυτό μου να παρατηρήσει τις βιτρίνες των μαγαζιών που έχουν μια καλλιτεχνική πινελιά και να απομνημονεύσει τα ονόματα των σημαντικών δρόμων. Βρίσκω μια άλλη πόλη μέσα στην πόλη μου. Χάνομαι τα μεσημέρια στην ατάκα κάποιου στη δουλειά που είπε ”Θέλω να ξεχωρίζω […]

Αποκρυφισμός

Στα όνειρα μου ηχούν μαγικές τρομπέτες και βλέπω μορφές να χορεύουν σε έκσταση, εκεί που οι προγραμματισμένες αντιδράσεις λιώνουν και τα πρότυπα διαλύονται, εκεί ζω, σε έναν κόσμο χωρίς όρια, εκεί που ο καθένας μοιάζει με ξεχωριστή αυθεντική οντότητα αφοσιωμένος στον θαυμασμό της ύπαρξης. Έχω στην διάθεση μου όλα τα στοιχεία, όλα τα αισθήματα και […]

Η μικρή μου στιγμή

Είμαι ο άνθρωπος της μικρής στιγμής, που στα μάτια μου μοιάζει τεράστια. Τις μεγάλες και πολυσήμαντες δε τις θέλω γιατί συζητιούνται τόσο που στα μισά του γεγονότος χάνουν τη σημασία τους. Τις μεγάλες τις βιώνω σαν ΠΑΦΦΦ και μετά το τίποτα. Οι μικρές όμως έχουν τη μορφή που θέλω εγώ, το χρώμα και τη δική […]

Η πίστη του Αϊνστάϊν στον Θεό του Σπινόζα

Όταν ο Αϊνστάϊν έδινε ομιλίες σε διάφορα συνέδρια σε πανεπιστήμια των Η.Π.Α, η ερώτηση που έκαναν οι σπουδαστές του ήταν: -Πιστεύετε στον Θεό? Και εκείνος απαντούσε -Πιστεύω στον Θεό του Σπινόζα. Όποιος δεν είχε διαβάσει Σπινόζα είχε ακόμα μια θολή ιδέα πάνω στο θέμα. Ο Μπάρουχ Σπινόζα ήταν ένας Ολλανδός φιλόσοφος που θεωρούταν ένας από […]

Μικρασιάτικο Παραμύθι

Κάποτε ήταν ένας ποιμένας που βοσκούσε τα πρόβατα του στο λιβάδι, όταν μια μέρα ένα πρόβατο το έσκασε από το κοπάδι και άρχισε να κατηφορίζει τον κάμπο. Εκείνος το κυνήγησε όσο μπορούσε, μέχρι που κάποια στιγμή το πρόβατο μπήκε μέσα σε μια σπηλιά. Εκεί ζούσε ένας γέρικος λύκος πολύ μεγάλος πια για να κυνηγήσει. Μόλις […]