Περσείδες

    Μια φορά και εναν καιρό, ήταν ενα παιδάκι ζωηρό Όμορφο, ψηλό και λυγερό Πήρε παιδεία γαλλική Έμαθε απο μικρός μουσική Ηταν απο οικογένεια καλή Έπρεπε να πάρει σωστή ανατροφή Μα μεγάλωσε ο νίος, θα λεγε κανείς φτωχός Κι αν τα γράμματα που ήξερε-πολλά Ήταν τα λόγια του άσχημα, στραβά Ίσως δεν τον αγάπησαν […]

ΒΡΟΧΉ

Βρέχει αβίαστα σαν νιότη που τολμά τα πάντα σαν νιότη που κατακτά τα θέλω. Βρέχει μετάνοια για τους αμετάκλητους μα και ελπίδα για τους πονεμένους. Βρέχει στιγμές καθώς κλαίει στιγμιαία καθώς την κοιτάμε με μορφές του χτες και ήχους του αύριο. Βρέχει στους ώμους των φτωχών σαν συμπαράσταση, μα και στα ξερά χείλη των νεκρών […]

Λευτεριά στ’ανείπωτα πουλιά

 Η πληγή μου καίει, ακόμη πονά μικρό παιδί που τα βράδια κλαίει, θυμώνει μονάχη, μα το πρωί σιωπά Η πληγή μου εκεί, πηγή πια, να κλέισει δεν ξέρει, δεν ψάχνει γιατριά, ατέρμονα αναβλίζει, γάργαρα τρέχει τη περιπλανώμενη ψυχή μου ξεδιψά Μα είν’ το νερό της αλμυρό Της καίει τα σωθικά Πίνει το πικρό ποτό της […]

la Alma

  Η κοπέλα με το γυμνό καλημέρα και το μισοντυμένο μειδίαμα γεννήθηκε χωρίς δόντια έτσι παλεύει με νύχια και μάτια με στόμα ραμμένο και βλέμμα πυρωμένο πείθει τους περαστικούς για την ομορφιά των δοντιών της αυτοί χαζεύουν τον καπνό του τσιγάρου που αγκαλιάζουν τα χείλη της και φαντάζονται τα πνευμονία της γεμάτα αιμάτινα τριαντάφυλλα Και […]

Σε κάποια άλλη διάσταση.

Στο μπαλκόνι το μυαλό μπορούσε να ξεμυτίσει ελεύθερα, ο ουρανός και οι τεράστιες συκιές, τα ψηλά καλάμια που σάλευαν στον αέρα δίναν χώρο στην σκέψη. Φανταζόμουν να μπορούσαμε εμείς οι άνθρωποι να επικοινωνούμε μέσω της συνείδησης και των ονείρων, γιατί είναι ωραίο να κάνεις έρωτα στην πραγματικότητα αλλά να γαμάς μέσα στο όνειρο κάποιου άλλου […]

Καθαίρεση

Μ’αγαπούσες κι άνθιζαν νυχτολούλουδα απ’ το τσιμέντο η Αθήνα τα βραδιά σκεπαζόταν απ’ άρωμά τους οι δρόμοι της ξαναγεννιόντουσαν Με τον καιρό έγιναν ένα με τον ορίζοντα εισέβαλαν στα σπίτια, τα νυχτόβια πλάσματα μεθούσαν από την ιαματική ομορφιά τους Μεγάλωναν συνεχώς, το φύλλωμα τους εισέβαλε βίαια στις ζωές κάλυψαν τους καθρέφτες και τα παράθυρα Μέχρι […]

‘Ένας άντρας, δεν έχει καμία απολύτως γαμημένη ελπίδα μόνος του’.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Καπνίζω συνέχεια, κάθισα πάλι κάτω με βαριά ανάσα, έξω απ’ το μπαλκόνι η πόλη κινείται. Γυρνώντας από χώρο σε χώρο, μέσα έξω μέσα μέσα έξω μέσα έξω έξω μέσα. Σαν μάνικα που πετάει νερό προς όλες τις κατευθύνσεις ή σαν το σύμπαν που επεκτείνεται συνεχώς. Καμιά ωδή προς το ανικανοποίητο δεν φέρνει ικανοποίηση. Αφήνω […]

Οθόνη

  Κινούμαι κάπου ανάμεσα σε λέξεις και γράμματα, χωμένα σε μια οθόνη. Τόσο, που γίνομαι η αντανάκλαση μου στο γυαλί, και ξεχνώ τον έξω κόσμο. Από ‘κει βλέπω τους ανθρώπους, Να προχωρούν στο πεζοδρόμιο, Να μαζεύουν τα σκατά του σκύλου τους, να σφυρίζουν στο μωρό απ’το παπί, να μαϊμουδιάζουν σε κάποιο μαγαζί. Σαν κάμερα κοιτώ […]

Σήμερα είναι Σάββατο/ Η μέρα της Δημιουργίας

  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Σήμερα είναι Σάββατο, αύριο Κυριακή. Η ζωή έρχεται σε κύματα όπως η θάλασσα Τα τρένα πάνε από τις ράγες Και ο δικός μας κύριος Ιησούς Χριστός πέθανε πάνω στον σταυρό για να μας σώσει Σήμερα είναι Σάββατο, αύριο Κυριακή Δεν υπάρχει τίποτα όπως τον χρόνο που περνάει Υπήρξε μεγάλη η καλοσύνη του Κυρίου […]

Δημιουργώντας ένα Νόημα

 <<Διάβασα μια θεωρία κάποτε, ότι η ανθρώπινη νοημοσύνη είναι σαν τα φτερά του παγονιού. Απλώς μια υπερβολική επίδειξη που προορίζεται για να ελκύσει το ταίρι του. Όλη η τέχνη, η λογοτεχνία, λίγο από Μότσαρτ, Γουίλιαμ Σέξπιρ και το κτίριο Εμπάιρ Στέιτ είναι απλώς μια περίτεχνη τελετή ζευγαρώματος. Ίσως δεν μετράει το ότι έχουμε καταφέρει τόσα […]

Το πυροτέχνημα

    3.877 κάτοικοι σε όλη την πόλη, συμπεριλαμβανομένου εμού. 3. 8 7 7 κάτοικοι σ αυτή τη σκατούπολη, συμπεριλαμβανομένου εμού, και όλοι τους μου προκαλούν αηδία. Το Λάσσεν βρωμάει απ άκρη σ άκρη ψαρίλα και είναι όλο βαμμένο γκρι, καθώς βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του λόφου Στρατ και ο ήλιος δεν το βλέπει παρά […]

Φ+Θ=

Η Φ. μου τηλεφώνησε. Ήθελε, λέει , να δει τι κάνω, με φωνή όλο αγωνία λες και δεν περιφερόμουν στη ρουτίνα του κέντρου αλλά σε κάποιο καρτέλ στο κέντρο του Μεξικού. Βρίσκομαι σε ένα καφέ. – Διαβάζω και πίνω ελληνικό με πορτοκάλι.   -Τι, ΜΟΝΗ σου;  Αναφώνησε η άλλη μεριά, αυτή τη φορά με άγχος […]