ΟΦ ΑΘΕΝΣ- ΑΝΘΗ ΝΕΡΑΝΤΖΙΑΣ

Πάσχα. Αποφάσισα να κατέβω από την Πετρούπολη στην Πάνορμου ποδαράτο: τσίκνα και άνθη νεραντζιάς  το αισθητηριακό υπόβαθρο που κατακλύζει τα ρουθούνια. Κάθε τετράγωνο και άνθρωποι σύρματα, εκπέμπουν σε λαϊκές συχνότητες , με λίγα κόκκαλα και λίπη να γλείφουν τα σαγόνια τους. Το τηλέφωνο χτυπάει για τις ευχές, το ασθενοφόρο για μια καρδιακή προσβολή και τον […]

χειμερινοί παραθεριστές

Πάντα πότιζα προσεκτικά τα λουλούδια στις γλάστρες μου,  τα φρόντιζα  . και τα βράδια, με τα χέρια γεμάτα νεκρά πέταλα και δάκρυα καθάριζα τη γλάστρα για το επόμενο θύμα της  . Γιατί δε μου είπες πως τα λουλούδια πεθαίνουν στις γλάστρες;  Εσύ που ήξερες . Το σπίτι μου τώρα έχει γεμίσει άδειες γλάστρες, τα λουλούδια […]

Μαύρη Θάλασσα

Είναι πολύ όμορφο να αγαπάς κάποιον και εξίσου άσχημο να μην σ’ αγαπά. Η έλλειψη ολοκλήρωσης του συναισθηματος που κατά κόρον γεμίζει και συνδέει τους ανθρώπους γίνεται μαύρο πέπλο για την ζωή σου, γι’ αυτά που νιώθεις κι αυτά που αγγίζεις. Βλέπεις μαύρο ό,τι όλοι γύρω σου βλέπουν πολύχρωμο. Αγγίζεις τραχύ ό,τι όλοι γύρω σου […]

Fibromyalgia

Ο F. με κοιτούσε με τα μεγάλα μυωπικά του μάτια και το τεράστιο χαμόγελο του. Κάθε του κίνηση ανέδινε μια ευωδιά γιασεμιού ανάκατης με ζεστό ψωμί και τον ιδρώτα εκείνου του ανθρώπου που είναι μόνιμα ερωτευμένος. ‘Το σώμα μου πονάει’ μου είπε, όταν ξυπνώ το πρωί. Όλο το βράδυ σφίγγομαι. Σκέφτομαι και σφίγγομαι. Μένω εκεί […]

(καλημέρα)

Θέλω να σου γράψω  τώρα που δε θυμάμαι πια το χρώμα των ματιών σου  και τον ήχο της φωνής σου  . που μακραίνουν τα πρωινά που ο χρόνος διαστελλόταν  και ο χώρος συρρικνωνόταν στη διάσταση του δωματίου  . Υπήρχαν δύο χρόνοι, ένας που ήμασταν χώρια  κι ένας μαζί  . Ο πρώτος, αναμονή του δεύτερου   κι […]

Personal Space

 Ειρωνικό πως σε ένα ιπτάμενο αμάξι αισθάνομαι την βαρύτητα της κατάστασης. Πριν κολλήσω στην έλλειψη κίνησης που αποκαλούμε κίνηση ήμουν χαλαρός ξάπλα στο κρεβάτι μου και κοίταζα τα αστέρια που φωσφορίζουν στο σκοτάδι κολλημένα στο ταβάνι μου. Ξάφνου χτυπά το αστρικό τηλέφωνο. Ποιό μουνόπανο χρησιμοποιεί ακόμα το τηλέφωνο σαν τηλέφωνο; Ο ιδιοκτήτης του κοντέινερ που […]

Ο άντρας στις ράγες

Τον έλεγαν Έντυ. Η καταγωγή του ήταν από το Αργυρόκαστρο της Αλβανίας, αλλά τα τελευταία 30 χρόνια και βάλε ζει στην Αθήνα, και εργάζεται εδώ, στα τρένα. Φροντίζει τις ράγες. Καθιστική δουλειά με πολλά σκυψίματα ανά καιρούς που του προκαλούν πόνους στην πλάτη. ”Πρέπει να σταματήσεις να σκύβεις” του είχε πει ο γιατρός, ή να […]

τά πιό ὡραία ποιήματα δέ θά γραφτοῦν ποτέ

έκλεψες τις λέξεις των μελλοντικών μου στίχων, και τους στίχους των παλιών μου ποιημάτων και τις ποιητικές συλλογές απ’ το σπίτι μου και τη μελωδία των αγαπημένων μου τραγουδιών και τις νότες τους έκλεψες απ’ το λεξικό όλες τις λέξεις που ήθελα να σου πω και το βλέμμα μου τις κινήσεις μου τη γεύση μου […]

Ανθρωποπέτρες

Ένας τυχαίος περίπατος σε μια πόλη ή σ’ ένα φαράγγι τέμνονται φευγαλέα. Το κλειδί είναι η παρατηρητικότητα. Πέτρινα μουντά πρόσωπα ίσα που ξεχωρίζουν δίπλα σε βότσαλα που λιάζονται, συνθέτοντας απροσδόκητα απατηλά τοπία. Ίσως κάπου οι άνθρωποι κι οι πέτρες να μοιάζουν. Όλες από παρόμοια υλικά αλλά τόσο διαφορετικές μεταξύ τους. Κάθε πέτρα και μια μοναδική […]

Τα μακρινά Αντίο

Αντίο συνοδοιπόρε και οδηγητή, αντίο Αντίο και ήδη έφυγα Εκείνοι που φεύγουν παίρνουν τη νοσταλγία Και αυτοί που μένουν κλαίνε κι οδύρονται Φεύγω συνοδοιπόρε μου, αντίο Φεύγω για μακρινούς τόπους Και εκεί θα ‘ναι πατρίδα μου Φεύγω μακρυά, καλέ μου Φεύγω, σαν ενα πουλάκι Γιατί θα πετώ από κλαδί σε κλαδί Και θα ξεριζώνω κάθε […]

εφημερόπτερα

Τα συναισθήματα είναι έντομα, μικρά σαρκοβόρα μυγάκια πετάνε άστατα στο κεφάλι σου κανιβαλίζουν τη λογική, κάθονται στις αναμνήσεις, τις λεκιάζουν ώσπου σκοντάφτουν στη συνείδηση και πέφτουν στο στόμα αφήνουν μια ξινή γεύση και κατεβαίνουν στο λαιμό ευθύνονται για το γνώριμο αίσθημα δυσφορίας και το αφυδατωμένο στόμα σου το πρωί που δε μπορείς να σηκωθείς από […]

Σύμβουλος ζωής…

Η υποχρεωτική ψυχανάλυση αναγνωρίστηκε ως το πιο πρόσφατο ανθρώπινο δικαίωμα. Κάτι σαν αστυνομία του πνεύματος… Όσοι κρίνονταν πως δεν είχαν σώας τας φρένας είτε έμεναν στο περιθώριο, είτε νοσηλεύονταν σε κρατικά ιδρύματα. Ο Κ… έσπρωξε την μεταλλική εξώθυρα και βρέθηκε σε μια μικρή αίθουσα αναμονής. Η διακόσμηση ήταν λιτή αλλά όχι κι απέριττη. Το βλέμμα […]