”Sober”

Παράδεισος χωρίς θεούς.
Χρώματα χωρίς τοπία και σκέψεις χωρίς θάνατο.
Ακρωτήρια να θυμίζουν καλημέρες και μια γεύση που παραμένει μικρή και έντονη πάνω στον καφέ μου.

Άραξε.
Μη φοβάσαι.
Ότι είχαμε να χάσουμε , μας το πήραν ή το πετάξαμε γιατί μας ήταν λίγο και μέτριο.
Τζογάρουμε σε τραπέζια που οι μονοί νικητές έπεσαν στην μάχη των εικόνων που θάψαμε σε αυτά τα κουτιά κάτω από την γη.
Κάτω από αυτόν τον γαμημένο κόσμο που δεν θυμίζει τίποτα άλλο παρά ένα απέραντο κουκλοθέατρο , με κούκλες νεκρές από συναισθήματα που  δεν μπόρεσαν να εξελίξουν.
Να τα κάνουν δικά τους.
Να τα αντικρίσουν σαν μορφές και να τις ερωτευτούν πιο δυνατά , πιο πολύ από τα σχοινιά που κουνάνε την συνείδηση τους.
Ναι , την συνείδηση…

Αυτήν που έμεινε σε καλούπια κλεισμένη σαν νεκρή στιγμή ανάμεσα σε δυο σάρκες.
Γελάω.

Γελάω και εσύ προσπαθείς να ξεσπάσεις.

Ξέσπασε!!!

Είναι το μόνο που έμεινε πια για να μιλήσεις.
Να μιλάς και να αγαπάς.
Να αγαπάς αυτά για τα οποία μιλάς και να μου μιλάς για αυτά που αγαπάς.
Για αυτά που παίζουν κρυφτό μέσα στους ρημαγμένους παραδείσους που χάνεσαι σε σκέψεις και μορφές που κάποτε κυρίευαν το μυαλό σου.
Για την φωτιά μέσα σου.

Κρίμα..

Επικίνδυνο μυαλό για να έχει αφέντες.

-Παράνοια#23

(Visited 55 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.