The Place of Dead Links

Σα να μη πιάνεις επαφή
Σαν ο κόσμος να είναι μια οθόνη σφάλματος 404
Και όλοι οι δρόμοι να οδηγούν σε dead links
Σαν ένα διαφανές πέπλο να καλύπτει τα μάτια σου
Και συνεχώς μουντό να είναι το πλάνο σου
Οι παραστάσεις τριγύρω σου πλαισιώνονται
Και ταμπέλες αιωρούνται απειλητικά πάνω από τα κεφάλια των ανθρώπων
Σκέφτεσαι πόσο εύκολη είναι η διαδικασία της ταμπελοποίησης
Πόσο οικεία για τον άνθρωπο
Και αυτόματη
Απόλυτη
Άκαμπτη
Ένα συνεχές σκανάρισμα που μοιάζει αναπόφευκτο
Ανέκκλητο
Κι αντί να μας ενώνουν οι διαφορές μας
Εμείς τις ταμπελώνουμε και διαχωριζόμαστε ακόμη περισσότερο
Βαφτίζοντας, κρίνοντας, ταξινομώντας, καλουπώνοντας, σουλουπώνοντας, συμπιέζοντας, επισημαίνοντας, ταμπελώνοντας
Σε ενοχλεί που χρησιμοποιώ τόσο συχνά αυτή τη λέξη;
Η ταμπέλα ταμπέλα ταμπέλα ταμπέλα ταμπέλ ταμπέλα ταμπέλα ταμπέλα ταμπέλα ταμπέλα ταμπέλα ταμπέλα ταμπέλα ταμπέλα είναι συνεχώς τριγύρω σου
Η γυμνή σου σκέψη ασφυκτιεί
Με τόσες κουρελούδες και ρετάλια να την πνίγουν
Και κάπως, κάπου
Η έντασή σου μηδενίζεται
Σα να αφήνεσαι και μονάχα να δέχεσαι
Δεν επηρεάζεις τα ερεθίσματα
Απλά αυτά έρχονται
Και τα αποδέχεσαι απαθέστατα
Κολυμπάς σε ανοξικό περιβάλλον
Χωρίς παράπονο ή εξέγερση
Και εκεί το χάνεις
Γιατί τί είναι η ζωή χωρίς συνεχή εξέγερση;
Στο πνεύμα, στο κορμί, στον λόγο
Προς την κοινωνία, προς τον εαυτό, προς τους εαυτούς, προς τις ουτοπίες, προς τις δυστοπίες, προς την συνείδηση, προς την μη-συνείδηση
Προς το σώμα σου το ίδιο, τις μνήμες, τις αισθήσεις σου
Μια εξέγερση συνυφασμένη με την ύπαρξη την ίδια
Η μαύρη οθόνη όμως συνεχίζεται
Και ο στατικός ήχος σε αποπροσανατολίζει
Όντας στην πόλη
Αναμφίβολα δοκιμάζεις νέους δρόμους
Σοκάκια και στενά που σε βγάζουν πιο γρήγορα στον προορισμό σου (!;)
Ή κάποιες φορές, όταν έχεις όρεξη
Σκόπιμα αλλάζεις την προκαθορισμένη, στανταρισμένη διαδρομή σου
Για ανακάλυψη ενός νέου δρόμου
Μιας νέας εικόνας και αίσθησης
Από μικρή σου άρεσε να κοιτάς απ’ έξω τα παράθυρα των σπιτιών την νύχτα
Όταν βγαίνει θερμό φως από αυτά, πίσω από τις κλειστές κουρτίνες
Και να προσπαθείς να διακρίνεις το εσωτερικό του δωματίου
Ή κατά κύριο λόγο να το φαντάζεσαι
Ίσως να είναι αγενές
Αλλά πάντα χάζευες αυτά τα παράθυρα
Και κάτι μέσα σου σπαρταρούσε
Ίσως μια τάση να μπεις μέσα
Ίσως μια τάση να πετάξεις μια πέτρα και να σπάσεις το τζάμι
Θα μπορούσες να κατοικείς σε κάποιο από όλα αυτά τα διαμερίσματα με τα παράθυρα
Και ίσως αυτό να ψάχνεις
Τον εαυτό σου μέσα από το παράθυρο
Το άτομο ίσως, που κοιτάει από το παράθυρο προς τα έξω τον δρόμο
Όπου στέκεσαι εσύ και κοιτάς το παράθυρο προς τα μέσα
Και τί νέο έχουν να πουν αυτές οι νέες διαδρομές λοιπόν;
Όταν είσαι βυθισμένη στην μαύρη οθόνη και ο ουρανός χιονίζει από πάνω σου;
Όταν καταιγίδα μαίνεται μέσα σου και κεραυνοί σε σχίζουν σε χίλια ιριδίζοντα κομματάκια που εκπυρσοκροτώνται στην κενότητα του χώρου;
Πού οδηγεί η πόλη;
Πού οδηγεί η νύχτα;
Πού οδηγεί αυτή η μαυρίλα;
Πού σκάνε οι κεραυνοί;
Τί υπάρχει πίσω από τα παράθυρα;
Τί κρύβεται κάτω από το τσιμέντο;
Τί κάδρο έχουν οι ταμπέλες μας;
Τί σημαίνουν;
Γιατί δε μπορεί να βρεθεί η σελίδα;

(Visited 56 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.